Deneyiminizi arttırmak için sitemizde çerezleri kullanıyoruz. Devam ederek Gizlilik ve Çerez Politikamızı kabul etmektesiniz. Detaylı bilgi için tıklayınız.TAMAM
Cahillik, çaresizlik, duyarsızlık… Oyunu izlerken sürekli bu kavramlar arasında gittim geldim. 12 kadından biri dışında hiçbiri verdikleri kararın bir insanın yaşamını dönüşsüz bir şekilde etkileyeceğinin farkındalığında değillerdi. (Cahillik) Farkında olsalar da bir önemi yoktu çünkü bir an önce bir karara varıp yığınla sorumluluk sahibi oldukları hayatlarına dönmek zorundalardı. (Çaresizlik) Her şeye rağmen “O kadının yerinde ben de olabilirdim. Biraz dikkatimi verip doğru sonuca varmak için çaba göstermeliyim.” diye doğru düzgün düşünmediler. (Duyarsızlık) Kimsenin kızının suçlu olup olmamasını önemsememesi de enteresandı. Belki ben anlayamamışımdır ama madem doktor çağrılabiliyordu neden bu kadınları topladılar? Bu içinde bulundukları çağın cahilliğine dair bir gönderme miydi? Ebe dışında kalan kadınlar orada bilimsel bir değer teşkil etmiyordu çünkü. Doktorun erkek olması da bir eleştiri olabilir; on iki kadının sözü eşittir bir erkeğin sözü mantığıyla.
Oyunda bir kadın olarak beni en çok çarpan şey eril sistemin döngüsünde hep kadının mağdur olması. Suçlu erkeklere hiçbir şey olmuyor. Bugün de durum hiç farklı değil maalesef. Başarılı bir oyundu; izlediğim en iyi oyun diyemem belki ama izlenebilir diyebileceğim oyunlardan.
Kadıköy’de küçük bir sahnede, sıcak bir ortamda izlemiş olduğum bu oyun; bana daha önce farklı zamanlarda izlemiş olduğum büyük sahnelerdeki dev prodüksiyonlu birçok oyundan çok daha fazla duygu ve hissiyat kattı diyebilirim. Özellikle başrollerden Selena Hanım’ın mimikleri ve insanoğlunun bencilliğini bu kadar iyi bir şekilde yansıtması izlerken bana karmaşık duygular yaşattı. Oyundaki en sarsıcı tema “bencilikten” sonra “unutulma” temasıydı. Unutulma fikrinin bu kadar net işlenmesi; aslında hayatta her şeyin gelip geçici olduğunu bilmek ve kim olursa olsun, en sevdiğimiz insanlar tarafından bile zamanla unutulacağımızı hissetmek beni üzdü. “Yaşamı çok mu ciddiye alıyorum acaba?” diye şöyle bir düşünmedim değil. Sonuç olarak kesinlikle izlemenizi tavsiye eder, oyunculara başarılar dilerim.
Gök Kubbe / İstanbul Şehir Tiyatroları