Deneyiminizi arttırmak için sitemizde çerezleri kullanıyoruz. Devam ederek Gizlilik ve Çerez Politikamızı kabul etmektesiniz. Detaylı bilgi için tıklayınız.TAMAM
Gözleme ve tiyatro varsa ben de varım dedim ve oyunu No 2 Atölye'de izlemeye gittim. Bir oyuncunun evine konuk olmuşuz gibiydi. Ahmet Saim'i hem yazar, hem oyuncu, hem yönetmen olarak ortaya koyduğu bu eserinden dolayı tebrik ediyorum. Girişte sizi nasıl karşıladıysam çıkışta da yolcu edeceğim dedi ve her bir seyirciyle göz göze konuşarak gülümseyerek vedalaştı. Samimi bir tiyatro deneyimi hazırlanmıştı ve çok mutlu ayrıldım. Emeği geçen herkese teşekkürler.
Çoğunlukla tiyatro oyunları perde açıldığında başlar.
🎭Gayb ise siz daha salona girmeden başlıyor.
Kapıda sizi Ahmet Saim karşılıyor.
Oyuncu olarak değil...
Ev sahibi olarak.
Elleriyle hamur açıyor, gözleme pişiriyor, çay ikram ediyor, gelen herkesle tek tek ilgileniyor.
Oyun bittiğinde de aynı kapıda duruyor.
Bu kez elinde hamur değil, vedası var.
Herkesi tek tek uğurluyor.
Bir oyuncudan çok, misafirlerini ağırlayan bir ev sahibine dönüşüyor.
Psikolojide güven, söylenen sözlerden önce kurulan ilişkiyle oluşur.
Belki de bu yüzden daha ilk dakikada kendimi bir tiyatro salonunda değil, ait olduğum bir sofrada hissettim.
Sonra sahnede Remzi çıktı karşımıza...
Kimliğini arayan...
Ait olmaya çalışan...
Görülmek isteyen...
Travmalarıyla boğuşan bir genç.
Oyun; kimlik, aidiyet, görünür olma arzusu, travma ve sanatın iyileştirici gücü üzerine kurulmuş.
Fakat beni en çok etkileyen bunların hiçbiri değildi.
Beni etkileyen, sahnedeki karakter ile onu oynayan insan arasındaki psikolojik karşıtlıktı.
Remzi, yaralarının içinde kaybolan bir karakter.
Ahmet Saim ise kendi kimliğini sahiplenmiş, ailesiyle yan yana duran, sanatını yaşamının doğal uzantısına dönüştürmüş genç bir oyuncu.
Annesi, babası ve kız kardeşleri de oradaydı.
Oyun boyunca anlatılan "aidiyet" duygusu, perde kapandıktan sonra gerçek hayatta da görünür olmaya devam ediyordu.
İşte o anda şunu düşündüm:
Travmayı anlatmak başka, travmayı dönüştürmek bambaşka bir şey.
Sahne üzerinde acıyı temsil etmek mümkündür.
Ama sahneden indiğinizde hâlâ insanlara aynı sıcaklıkla dokunabiliyorsanız, sanat artık temsil olmaktan çıkıp yaşama dönüşür.
Belki de bu yüzden Ahmet Saim'in 9. Üstün Akmen Tiyatro Ödülleri'nde "Umut Veren Erkek Oyuncu" ödülünü almasına şaşırmadım.
Çünkü umut veren şey yalnızca oyunculuğu değil.
Sanatıyla kurduğu ilişki.
Seyircisiyle kurduğu ilişki.
Ve en önemlisi, kendisiyle kurduğu ilişki.
Balat'ın ruhuna çok yakışan o kabare atmosferinde, önümde çayım ve sıcacık gözlememle oyunu izlerken şunu hissettim:
İyi tiyatro sadece iyi hikâye anlatmaz.
İnsana, yaralarının kader olmadığını da hissettirir🤍
Not: Ahmet Saim'i bugün, 19 Temmuz akşamı saat 20.30'da Antalya Panda Sahne'de izleme şansı olanlar varsa, yalnızca bir oyun izlemeye değil, baştan sona tasarlanmış bir tiyatro deneyimine hazır olsunlar.
🎭Filler ve Karıncalar’ı izledik👏👏👏
Ve sahneden yalnızca bir oyun değil; bir toplumsal hafıza, bir vicdan çağrısı geçti.
Yaşar Kemal’in metni bugün hâlâ bu kadar güncelse, bu bize sadece edebiyatın gücünü değil, bazı eşitsizliklerin ne kadar kalıcı olduğunu da anlatıyor maalesef😪
“Filler” yalnızca iktidarı temsil etmiyor.
Bazen sistemi, bazen korkuyu, bazen sessiz çoğunluğu, bazen de insanın kendi içindeki tahakkümü temsil ediyor.
“Karıncalar” ise sadece ezilenler değil; görünmeyen emeği taşıyanlar, sesi kısılanlar, yok sayılanlar, birbirine tutunarak hayatta kalanlar.
Kalabalıklar büyüdükçe insanlar bireyselleşiyor ama acılar kolektifleşiyor.
Tam da bu yüzden sahnedeki her beden, yalnız bir karakter değil; bir sınıfı, bir psikolojiyi, bir tarihsel hafızayı taşıyordu.
Cihangir Atölye Sahnesi’nin genç oyuncuları olağanüstü bir disiplin ve kolektif bilinçle sahnedeydi.
Tek tek “parlamak” yerine birlikte nefes alan bir organizma gibiydiler.
Bugünün “ben merkezli görünürlük çağında” bu bile başlı başına politik bir duruş aslında🙏
2026 Afife Tiyatro Ödülleri’nde En Başarılı Yönetmen ödülünü alan Arzu Gamze Kılınç’ın rejisi çok güçlü👏👏👏
Ama sahneden taşan şey yalnızca estetik değildi; etik bir cesaret🧿
Kendisiyle tanışma fırsatım da oldu.
İnanılmaz mütevazı…
Ve bir o kadar cesur bir yürek💝
Bazı insanlar sesi yükselmeden de güçlü olabilir. Arzu Gamze Kılınç tam olarak öyle bir etki bırakıyor insanda.
Gösterişsiz ama derin.
Sakin ama sarsıcı💯
Muhammet Uzuner’in koreografi ve ışık tasarımı ise oyunun psikolojik damarını görünür hale getirmiş👏👏
Sahne zaman zaman bir fabrika, zaman zaman bir savaş alanı, zaman zaman da insan zihninin karanlık koridorlarına dönüştü.
Salondan çıkarken tek bir duygu ve düşünce kaldı içimde Bir toplumun vicdanı hâlâ tiyatroda nefes alabiliyorsa, umut tamamen kaybolmamış demektir.
Gayb / Art Erika