Deneyiminizi arttırmak için sitemizde çerezleri kullanıyoruz. Devam ederek Gizlilik ve Çerez Politikamızı kabul etmektesiniz. Detaylı bilgi için tıklayınız.TAMAM
🎭Filler ve Karıncalar’ı izledik👏👏👏
Ve sahneden yalnızca bir oyun değil; bir toplumsal hafıza, bir vicdan çağrısı geçti.
Yaşar Kemal’in metni bugün hâlâ bu kadar güncelse, bu bize sadece edebiyatın gücünü değil, bazı eşitsizliklerin ne kadar kalıcı olduğunu da anlatıyor maalesef😪
“Filler” yalnızca iktidarı temsil etmiyor.
Bazen sistemi, bazen korkuyu, bazen sessiz çoğunluğu, bazen de insanın kendi içindeki tahakkümü temsil ediyor.
“Karıncalar” ise sadece ezilenler değil; görünmeyen emeği taşıyanlar, sesi kısılanlar, yok sayılanlar, birbirine tutunarak hayatta kalanlar.
Kalabalıklar büyüdükçe insanlar bireyselleşiyor ama acılar kolektifleşiyor.
Tam da bu yüzden sahnedeki her beden, yalnız bir karakter değil; bir sınıfı, bir psikolojiyi, bir tarihsel hafızayı taşıyordu.
Cihangir Atölye Sahnesi’nin genç oyuncuları olağanüstü bir disiplin ve kolektif bilinçle sahnedeydi.
Tek tek “parlamak” yerine birlikte nefes alan bir organizma gibiydiler.
Bugünün “ben merkezli görünürlük çağında” bu bile başlı başına politik bir duruş aslında🙏
2026 Afife Tiyatro Ödülleri’nde En Başarılı Yönetmen ödülünü alan Arzu Gamze Kılınç’ın rejisi çok güçlü👏👏👏
Ama sahneden taşan şey yalnızca estetik değildi; etik bir cesaret🧿
Kendisiyle tanışma fırsatım da oldu.
İnanılmaz mütevazı…
Ve bir o kadar cesur bir yürek💝
Bazı insanlar sesi yükselmeden de güçlü olabilir. Arzu Gamze Kılınç tam olarak öyle bir etki bırakıyor insanda.
Gösterişsiz ama derin.
Sakin ama sarsıcı💯
Muhammet Uzuner’in koreografi ve ışık tasarımı ise oyunun psikolojik damarını görünür hale getirmiş👏👏
Sahne zaman zaman bir fabrika, zaman zaman bir savaş alanı, zaman zaman da insan zihninin karanlık koridorlarına dönüştü.
Salondan çıkarken tek bir duygu ve düşünce kaldı içimde Bir toplumun vicdanı hâlâ tiyatroda nefes alabiliyorsa, umut tamamen kaybolmamış demektir.
🎭 Küvetteki Gelinler
Bir insan, kendisini yok edecek bir ilişkiye neden girer?
Oyundaki kadınların ortak noktası yalnızca George Joseph Smith tarafından seçilmiş olmaları değildi.
Hepsinin maddi bir varlığı vardı ama duygusal olarak kırılgandılar.
Çünkü insanı manipülasyona açık hale getiren şey her zaman yoksulluk değildir.
Bazen görülme, beğenilme, anlaşılma ve ait olma ihtiyacıdır.
Bazı insanlar sevgiyi yalnızca bir duygu gibi değil, varoluşsal bir oksijen gibi arıyor.
Ve sevgiye bu kadar aç kalan bir yapı, “seçilmiş olmayı” çoğu zaman “güvende olmak” ile karıştırabiliyor.
Bu yüzden bazı ilişkiler romantik başlamıyor aslında.
Regülasyon vaadiyle başlıyor.
Oyunda bunu izlemek çok çarpıcıydı.
Çünkü sahnede yalnızca bir seri katilin hikâyesi değil, modern ilişki psikolojisinin çok tanıdık bir dinamiği de vardı.
Hazal Türesan, Naz Göktan ve Selin Zafertepe’nin performansları gerçekten etkileyiciydi.
Suyun içinde, sürekli fiziksel efor altında, ritmi kaybetmeden bu kadar yoğun bir duygu akışını taşımak kolay değil.
Koreografi, dekor, ışık ve sahne geçişleri arasındaki uyum da çok başarılıydı.
Suyun sahnede yalnızca bir dekor unsuru değil, anlatının psikolojik atmosferine dönüşmesi oldukça etkileyiciydi.
Özellikle grotesk ile trajik arasındaki geçişler çok başarılıydı.
Bir an gülüyor, birkaç saniye sonra neden güldüğünüzü sorguluyorsunuz.
Oyundan sonra oyuncuları bireysel olarak tebrik etme fırsatımız da oldu.
Bu kadar yoğun bir performansın ardından hâlâ bu kadar mütevazı, samimi ve enerjik olmaları ayrıca çok kıymetliydi.
Belki oyunda kadınların geçmişlerine ve bağlanma hikâyelerine biraz daha yaklaşabilseydik onlarla daha derin özdeşleşebilirdik diye düşündüm.
Ama belki de oyunun tercihi tam olarak buydu:
Kadınları bireysel hikâyeler olarak değil, tarih boyunca tekrar eden bir örüntünün parçası olarak göstermek…
Ve insan oyundan çıkınca şu soruyla baş başa kalıyor:
Filler ve Karıncalar / Cihangir Atölye Sahnesi