Deneyiminizi arttırmak için sitemizde çerezleri kullanıyoruz. Devam ederek Gizlilik ve Çerez Politikamızı kabul etmektesiniz. Detaylı bilgi için tıklayınız.TAMAM
Metin iddialı bir yerden konuşuyor.
Savaş, diktatörlük, batının ikiyüzlülüğü ve ataerkil düzen…
Bu kadar güçlü bir politik arka plan, doğal olarak seyircide daha net ve keskin bir sistem eleştirisi beklentisi yaratıyor.
Ancak sahnede bu çerçevenin ağırlığı tam karşılığını bulmuyor.
Anlatı, bu büyük politik bağlamdan çok,
bireysel çözülmeler ve yer yer cinsellik eksenine kayıyor.
Bu tercih, metnin taşıdığı yapısal meseleyi geri plana itiyor.
Oysa metnin potansiyeli tam burada:
Kadının yalnızca bireysel değil,
iktidarın ve erkek egemen sistemin içinde nasıl konumlandığını göstermek.
Bu hat açılıyor… ama derinleşmiyor.
Cinsiyet eşitliği meselesi hissediliyor,
ancak sahnede net bir söyleme dönüşemiyor.
Oyunun en güçlü anı, finale doğru üç kadının birbirine karşı daha dürüst hale geldiği yer.
Orada ilk kez gerçek bir temas oluşuyor.
Ve oyun ilk kez orada netleşiyor.
Aslı Senem Can, Aygen Tezcan ve Yasemin Çolak sahnede ciddi bir potansiyel taşıyor.
Ancak oyunculuk dili yer yer teatral ile doğallık arasında kalıyor.
Bu kararsızlık, hem duygusal hem düşünsel etkiyi bölüyor.
Sonuç olarak oyundan bende kalanlar:
Metin büyük bir şey söylüyor.
Ama sahne o büyüklüğü taşımakta temkinli kalıyor.
Bu yüzden ortaya çıkan şey bir yüzleşme değil,
bir yaklaşma.
Bir “arınma” değil,
bir arınma ihtimali.
“Arınma” bir yere varmak değildir.
Utancı tutmayı bıraktığında,
kendini saklamaktan vazgeçtiğinde,
savunmayı indirdiğinde
ve kendinle gerçekten temas edebildiğinde başlar.
Arşimet Prensibi / Tiyatro Dokuz