🎭Eylül Sahnesi’nde izlediğim ÖLÜM AREFESİ, daha içeri adımımı attığım anda beni tanıdık bir alanın içine aldı. Bir evin içindeyim. Sade, gündelik ve ilk bakışta herhangi bir hayatın parçası gibi duran bir düzen. Ama çok geçmeden anlıyorum ki bu sıradanlığın içinde zamanla, hafızayla ve "kaçınılmaz olan"la kurulan bir yüzleşme var.
🎭Oyun, yaşamla ölüm arasındaki bir diyalog gibi kurgulanmış. Hayatının sonuna yaklaşan bir insan, kendi ruhuyla karşılaşsa onunla ne konuşur? Ben açıkçası daha ağır, daha karanlık bir şey izleyeceğimi düşünmüştüm. Ama öyle olmadı. Aksine, yer yer hafifleyen, yer yer güldüren, hatta beni rahatlatan bir şekilde aktı oyun.
🎭Ana karakterin yaşayan haliyle, artık yaşamın dışına geçmiş hali arasındaki diyaloglar oyunun omurgasını oluşturuyor. Bu diyalogları izlerken büyük cümleler değil, küçük ama tanıdık şeyler yakaladım. Gözden kaçan incelikler, ertelenmiş duygular, basit gibi görünen ama insanın içine dokunan detaylar… Beni yakalayan da tam olarak bu oldu.
🎭Oyunun ilerleyen bölümünde dahil olan Febiha karakteriyle birlikte hikaye başka bir yere evrildi. Başlangıçtaki o kara mizah ton yavaş yavaş yerini daha duygusal bir akışa bıraktı.
🎭Metin tarafında en sevdiğim şeylerden biri, güncel ve doğal bir dili olmasıydı. Zaten bu oyunun klasik anlamda büyük sözler söyleme derdinde olduğunu düşünmüyorım. Bence her oyunun da böyle bir iddiası olmak zorunda değil. Bu haliyle, girişinden gelişmesine, oradan sonucuna kadar kendi içinde akan, tatlı bir bütünlük kurulmuş.
🎭Diyaloglar çok akıcıydı ama burada oyuncuların da hakkını teslim etmek gerek. Üç oyuncunun da sahnedeki varlığı bana çok sahici geldi. İzlerken oyuncu izlediğimi değil, gerçekten o anın içindeki insanları izlediğimi hissettim. Çok doğru bir cast yapılmış.
🎭Beklediğimden daha yumuşak, daha sıcak ve daha iyi hissettiren bir şey izledim. Bununla birlikte, bazı görsel tercihlerle ilgili kafamda soru işaretleri oluştu. Özellikle Ruh'un bazı kostüm detaylarının neyi temsil ettiğini anlayamadım. Örnekle; Ruh'un ceket ve botlarından sarkan ipler ya da çift saat kullanımı (biri bu dünya diğeri öte dünya için mi?) veya repliklere de konu olan, oyuncunun sürekli elini belinde bırakan beli bol pantolon (bu doğaçlama ise oyuncuları kutlarım ama aksi halde bu durumun oyuna ne katkısı oldu anlamış değilim)
🎭Süre açısından da biraz daha kısa olmasını isterdim. Bazı bölümlerin daha sıkı tutulması, oyunun ritmini daha da güçlendirebilirmiş gibi hissettim. Bu konuda belki biraz oturduğum sandalyenin rahatsızlığının da etkisi olabilir. Bu vesileyle Eylül Sahnesi'nden biraz daha rahat oturum düzeni talep etmiş olalım. Olamıyorsa, o salonda oynanacak oyunların süre olarak 1 saati geçmemesi bel ve omur sağlığımız adına hayırlı olur.
🎭 Ezcümle işin bütününe baktığımda, samimiyeti yüksek, seyirciyle kolay bağ kuran ve bunu büyük laflar etmeden yapan bir iş izlediğimi düşünüyorum. Kısıtlı imkanlarla ama belli ki özenle hazırlanmış bir oyun. Bu yüzden farklı sahnelerde daha çok oynanmasını ve daha çok insana ulaşmasını gerçekten isterim. Ekibin de yolunun açık olmasını dilerim.
Oyun güzeldi özellikle Osman Ataseven'in sahneye hakimiyeti ve rahatlığı izleyenlere daha fazla tiyatro hazzı veriyor. İlk baştaki şarkı kısmı topal kaldı bence. Öbür tarafa gir gellerde tekrarladığı replik de oyunun ruhundan uzaklaştırdı bana göre. Keyifli bir oyun izlemenizi tavsiye ederim
Metin Kurt'un yazıp yönettiği Ölüm Arefesi kara mizah bir oyun. Esas adam ve ruhu karşı karşıya. Ruh bedenden ayrılınca ya yine kendimize musallat olursa? Oyun tam da bunu anlatıyor işte. Daha önce "Altın Kafes"te izleyip hayran olduğum Osman Ataseven esas adam rolünde yine şahane bir performans sergiliyor. Görkem Aydın ise ruha öyle bir hayat veriyor ki, Görkem bu kara mizah oyunda güldürüyor. Görkem'in komedi damarı çok yüksek. Dilerim onu esaslı bir komedide izlemek nasip olur. Osman ile Görkem'in partnerliği komik ve eğlenceli. Fatma Tezcan ise sonradan dahil olduğu sevgili rolünde oyuna romatik bir dram kapısı açıyor. Oyunda mizah, dram vs tadında. Sadece süresi uzun. Ya 2 perde olmalı ya da tek perde için biraz budanmalı. Romantik komedi film tadında eğlenceli bu oyunu hala sahnedeyken izleyin. Hayat devam ederken sizin de değiştirmek istediğiniz şeyler mutlaka olacaktır. Esas adam bunu başarıyor mu? Biraz merak iyidir. Ekibin eline sağlık. Kocaman alkışlar Sevgiyle. ÖZÖZ
“Ölümün şakası olmaz” derler… Peki ya “Ölümle kara mizah yapılır mı?”
•••••
Tiyatro 2Bir’in bu sezon seyirciyle buluşturduğu yeni oyunlardan biri olan ve Metin Kurt’un yazıp yönettiği “Ölüm Arefesi”; korkutan, tedirgin eden ve birçoğumuzun aklına dahi getirmek istemediği “ölüm” olgusunu, seyirciyi ürkütmeden ve hatta tatlı mizahı sayesinde daha yumuşak şekilde anlatmayı başaran bir oyun. Ölmek üzere olan bir adam ile onun ruhu arasında geçen hikayenin absürt, mizah ve hüzünle desteklenen yapısı, oyunun ritmini 95 dakika boyunca acısıyla tatlısıyla ayakta tutuyor. Bunu yaparken seyircisine “Ölüm nedir?”, “Ölümden korkmak neyi değiştirir?”, “Ölümü düşünmek o sonun gelişini erteler mi?” ve “Öleceğimi bilsem son saatlerimi nasıl geçiririm?” gibi birçok soruyu sordurtan metin, Görkem Aydın ve Osman Ataseven’in oyunun mizah yükünü sırtlarken alttan alta da sıkı bir hesaplaşmanın duygusunu hissettiriyor.
•••••
Febiha karakterine hayat veren Fatma Tezcan’ın hikayeye dahil oluşuyla birlikte rotasını mizahtan drama yönelten oyun, kanımca seyircinin zihnindeki muhakemeyi daha ciddi bir seviyeye taşıyıp yoğunlaştırıyor. Yaşanan pişmanlıklar, söylenmeyip ukde kalanlar, sevgiye başka bir gözle bakmak ve hayatın amacını yaşama sevincinde bulmak üzerinden şekillenen metnin bu bölümü, oyunun finalini de daha oturaklı bir yapıya bürüyor.
•••••
Sahneyi çıplak bırakmayan dekor tasarımı, mizah-dram dengesi ve “ölüm” üzerine korkmadan düşünmeye alan açan metniyle dikkat çeken oyunun süresinin biraz kırpılması ve biraz daha oynamasıyla daha iyi hale geleceğini düşünüyorum. İlk anından son saniyesine kadar seyircisini sıkmayan oyun, şans verilmeyi hak ediyor. Tüm ekibin emeğine sağlık.
Yetenekli bir oyuncu olarak takip ettiğim Metin Kurt'un yazıp yönettiği bu oyunu ilk fırsatta seyredip yorum yazacağım.
Ölüm Arefesi / Tiyatro 2Bir