İyi oyuncuların en önemli özelliklerinden biri, metnin eksik kaldığı yerleri de oyunculuklarıyla tamamlayabilmeleri. Tecrübeleri, yetenekleri ve sahnedeki varlıklarıyla anlatılan hikâyeyi çok daha etkileyici hâle getirebilmeleri.
Miss Turkey oyununun ele aldığı konuyu çok değerli ve önemli buluyorum. Özellikle yaşadığımız coğrafyada kadınların hikâyelerini anlatmak için o kadar çok örnek var ki... Ancak bu oyunda metnin zaman zaman anlatmaya fazla ağırlık verdiğini düşünüyorum. Bunun yerine o duyguyu göstermek daha biraz daha öne çıkabilirdi. Bazı klişe ifadeler, güncel göndermeler ve araya serpiştirilen espriler, benim açımdan hikâyenin taşıdığı duygusal ağırlığı yer yer hafifletti. Söze daha az, sahnede yaşatılan duyguya daha fazla yer verilseydi metin çok daha etkileyici olabilirdi.
Ama Ece Özdikici'ye ayrı bir parantez açmak gerekiyor. Çok yetenekli bir oyuncu. Canlandırdığı her karaktere ayrı bir kişilik kazandırıyor. Karakterler arasındaki geçişleri, sesini, mimiklerini ve beden dilini kullanışı son derece başarılı. Bazen küçücük bir hareketi ya da bakışıyla, uzun uzun anlatılanlardan çok daha fazlasını hissettirebiliyor. Sahnedeki hâkimiyeti ve doğallığı sayesinde metinle ilgili çekincelerimi bir kenara bırakıp onu izlemeye odaklandığım pek çok an oldu.
Kadınların hikâyelerini anlatan oyunlara zaten özel bir ilgim var. Ancak benim için asıl unutulmaz olan Ece Özdikici'nin oyunculuğuydu. Sahnede böylesine yetenekli bir oyuncuyu izlemek başlı başına bir keyifti.
Miss Turkey / Sahne & Tuval Kolektif