İzlediğim en iyi oyun sıralamasında yangın duasının hemen altında yıllardır değişmeyen ikinciyi tahtından indirdi. Tek kelimeyle muazzam.
absürd tiyatroyla haşır neşir değilseniz sinir uçlarınızı zorlayacağı kesin ancak janrdan ayrı, kendine özgü yenilikçi bir tekniği muhteşem temsil ettiği için klasikçilere bile tavsiye edebilirim.
karanlık olduğu kadar hiciv dolu, rahatsız edici olduğu kadar da eğlenceli, her şeyi bu tonda nasıl dengeli harmanladıklarına inanamadım. o yüzden tekrar gideceğim, özellikle seyirci interaksiyonlu sahnelerin doğaçlamasını merak ediyorum.
fiziksel tiyatro araştırmaları kocaman bir takdiri hak ediyor. alkışlarken resmen tüylerim diken dikendi.
cinsel içerikli mizahın olduğu kısımlardan rahatsız olanların bilişsel katılığına üzüldüm açıkçası, duyan da recep ivedik esprisi var sanacak.
oyunda hiç bir şey o kadar "kendisi" değil ki cinsellik üzerinden mizah yapılmadığı gibi aslında cinselliğin c'si yok. bunu kavrayabilmek için absürd metinlerle bir parça haşır neşir olmuş olmak gerekiyor.
mandallardan yapılan taç ne kadar "taç" ise söz konusu sahneler de o kadar "cinsel".
alegorik anlatım başarılı icra edildiğinde çok keskin bir zeka, rafine bir kavrayış ve derin bir hikayecilik göstergesidir. oyunda hepsi mevcuttu.
oyunla arasına hep bir mesafe koyarak, algının kapılarını açmaya yanaşmadan ve bilinçaltının karanlığını metne teslim edemeyecek denli kontrolcülükle ancak mainstream oyunlardan keyif alınabilir bana göre. böyle biriyseniz gitmeyin.
Aşk Yolunda İstanbul’da Neler Olmuş: Çerkes Rıdvan’ın Dolabı /