Deneyiminizi arttırmak için sitemizde çerezleri kullanıyoruz. Devam ederek Gizlilik ve Çerez Politikamızı kabul etmektesiniz. Detaylı bilgi için tıklayınız.TAMAM
Yngvild Aspeli ‘e ve ekibine saygı ve sevgilerimi sunuyorum. Sonunda Bir Bebek Evi Nora adlı oyunu ilk kez izledim. Çok yönlü sanatçı olmak böyle olmalı. Sanat eğitiminin dışında kukla eğitimi alması ve bunu oyunda bambaşka metaforlarla kullanması.İçindeki duyguların öfkenin korkunun büyümesini, örümceklerin evin içinde farklı boyutlarda giderek büyüyerek göstermesinden etkilendim. Hissettiğim duyguları hangi hayvanlarla özdeşleştirsem diye de düşündüm kendimce. Bazen tanımlıyoruz hislerimizi ifade de ediyoruz bedenimde nerede hissettiğimi de farkediyorum ancak hiç örümcek olarak düşünmemiştim:)) Menipülatif bir kadın Nora. İşin içinden çıkamadığı o anlar bana direk geçti. Kendisini seçtiği ve ben gidiyorum dediği anlarda eşinin gitme değişeceğim cümlesi salondakileri güldürdü:)) Kendisi de oyun sonrası Norveç’te bu oyuna çok gülüyorlar dedi. Oyundaki Tarantella bağlantısı. Soru üzerine kendisi de anlattı. Tarantella, adını tarantula örümceğinden alıyor İtalya’da. Örümceğin ısırması ve dansla "zehrin atılması “ metaforu da çok iyiydi. Oyun sonrasında, ülkemde kaç Nora yaşıyor evlerde diye sormadan edemedim.
Çok etkilendim. Şu an sol bileğimdeki küçük kırıkla oyunu izledim. Geçici olarak kısmi azcık fiziksel engelli olsam da, çok zorlanmadığımı söylesem yalan olur. Oyunu işitme engellilerle izlemek çok farklı bir histi. Onların dünyasında ne kadar varız? Var olmayı seçiyor muyuz gerçekten? Babanın seçimini içimizde yargılarken kendim o seçimden ne kadar uzağım? Oyun sonrasında kendi ailesinin onunla çok ilgilendiğini ve kendisine destek olduklarını duymak çok iyi geldi. İşitme ya da herhangi bir engeli olmasa da, çocuklarına sağır ve dilsiz anne babaları düşündüm. Tam tersini de anne babalarına sağır ve dilsiz çocukları. Ne kadar dinliyoruz? Duyuyoruz birbirimizi? Bu yaşamda sistem herhangi bir engeli olmayanlar üzerine kurulmuş. Daha önce bunu bu kadar çok derinden farketmemiştim. Babasına vedasına tanık olmak, kendi babama vedamı düşündürdü. Dilsiz olunan ya da kalınan bir yerde buluşmuş izleyicisi ile denebilir mi? Neden olmasın?
Bu akşam oyunu izledim.Fatih Sevdi gerçekten müthiş bir iş çıkarmış. Tüm oyun boyunca yaşlı amca/ hakim/kendisi ile ilgili geçişleri, hayal ve rüya arasındaki halleri, yaşadığı duyguları çok iyi bizlere geçirdi. Tüm ekibe, kostümümden sahne dekoruna kadar emeği geçen herkese çok teşekkürler. Romanı da okuyacağım🌺👏
Bir Bebek Evi / Plexus Polaire