Bir parti, herkes orada, kimi ararsanız. Gürültülü, kaotik, kalabalık. İnsanlar varlıklarını diğerlerine zerk ediyor. Kurtulma olanağı tanımadan. Kaçmak isteyip gidemediğin, kalmayı da beceremediğin. Bir kadın, bir de adam. Bir şekilde ev ortamı sağlayıp uzaklaştı. Hala sıkışıklar içinde. Bir ev güvenliğinde. Tekinsiz bir güvenlik, anlaşılmaz. Yoğun. Yükselen, alçalan. İçinde gezecek kadar yakınlaşan, uç kutuplar kadar bayağı uzaklaşan. Öyle ki birbirlerine sesleri değmiyor bazen. Dokunuşları tuhaf geliyor. Fantezileri uyumsuz. Yumuşak, naif, sert, yakıcı. Zarif hislerin coşkuyla tırmalandığı. Arzuların korkularla boğuştuğu. Dürtülerin içi yırtarak çıktığı. Tekrar tekrar çabalıyorlar. Anlamaya, anlatmaya. Hissetmeye, hissettirmeye. Görmeye, görülmeye. Güneş vururken içlerine karanlıkları aydınlanıyor. Yabancılıkları siliniyor. İstekleri birbirine varıyor. Sabahına varan her partinin sunduğu çelişki kalıyor geriye. Çıkıp gidecekler mi, kalıp oyalanacaklar mı? Birlikte mi, ayrı mı? Tekrar tekrar başlamak mı? Dağıtıp sonlandırmak mı? Sert mi? Yumuşak mı?
Kardeşlerimi Arıyorum / Ara Sahne