Deneyiminizi arttırmak için sitemizde çerezleri kullanıyoruz. Devam ederek Gizlilik ve Çerez Politikamızı kabul etmektesiniz. Detaylı bilgi için tıklayınız.TAMAM
9 aralık 2025 akşamı HOP'da izlediğim tanımlayamadığım şey. Sahnede izlediğim en kötü şeyler sıralamasında ilk üçe girdi. Şey diyorum, çünkü bu bir tiyatro oyunu değil. Meddahlık veya stand up gösterisi demek de içimden gelmiyor. Klişe bir mevzu, orta anadolu ağzı komedisi yapma çabası içerisindeki (asla komik değildi, 80 dakika boyunca tebessüm dahi edemedim, kaldı ki trajik bir hikaye anlatısı vardı sahnede, insanlar kahkahalarla neye güldüler onu da hiç anlamadım) bir performer tarafından baştan sona klişelerle dolu ve tamamen yetersiz bir metinden oluşan anlatı ile sahnelendi. Ses çok kötüydü. Sahnede bağıran bir performer vardı ve bir kaç kez hoparlörden çıkan patlayıcı ses yüzünden kulaklarım kanayacaktı. Zaten küçük bir salonda, bu şeyi (oyun diyemiyorum) mikrofonla sergilemek nedir? İyi bir tiyatro oyuncusu o salonda asla mikrofona ihtiyaç duymazdı. Dekor zaten yoktu. Ancak asıl sorunlar bunlar değildi maalesef. Sahnede izlediğim şeyde (tiyatro oyunu değil) kanımı donduracak iki an yaşandı. Birincisi 5-6 yaşında bir kız çocuğunun aşk ve hatta cinsellik çağrışımı yapacak şekilde erişkin bir erkeğin dizlerine oturmasının betimlendiği an. Zihnimde pedofili çağrışımı yapan bu an tam bir skandaldı. Bir diğeri de performansın (oyun diyemiyorum hala) sonlarında yaşanan taammüden ve canavarca hislerle gerçekleşmiş cinayet anı. Sahnede, kocası zannettiği bir adamı defalarca bıçaklayan ve kanlar içindeki cesedinin önünde türkü söyleyip göbek atan ve işlediği cinayeti güzelleyen bir kadın, bir salon dolusu izleyici tarafından alkışlar ve kahkahalar eşliğinde desteklendi. Kanım dondu adeta. Daha da kötüsü salonda bu cinayet anını kahkahalar ve alkışlarla izleyenler, tam olarak neyi desteklediklerinin gayet farkındaydılar. Sözün özü, başta da söylediğim gibi, sahnede izlediğim en kötü şeydi. (Not: 2002 yılında Ankara Şinasi Sahnesi’nde Rüştü Asyalı tarafından sahnelenen tek kişilik şaheseri 'Ben Bir İnsan'ı, Erdal Beşikçioğlu'ndan Bir Delinin Hatıra Defteri'ni izlemiş, yine Ankara DT’de Olcay Kavuzlu’nun Kontrbas’taki tek kişilik kocaman performansını izlemiş bu gözler, bu şeye tiyatro oyunu diyemezdi)
Kafeslere kapatan, eziyet eden, kuyruğunu kesen, aç bırakan, dövüştüren, zorla çiftleştiren, istismar eden, parçalayan, öldüren, gömen. Her şeyi yok eden, kendinden başkasına yaşam alanı bırakmayan. Kendini her şeyin tepesinde gören. Vahşi sürü. İnsanlar. Ve diğer yanda insan eliyle parçalanan bir hayatın adaletini sağlamaya çalışanlar. Hayatta kalma savaşı verenler. Birbirlerinden başka kimseleri olmayanlar. Birbirleri için her belaya atlayanlar. Yoldaşlar, koruyucular. Safkanlar, kırmalar, sokaktakiler. Köpekler. Adalet kimden gelir? Zulüm kimden? Herkes unuttuğunda yasını kim tutar? Bir ölüm kaç hayatı bağlar? Bir hayat kaç bedeni yutar?
Gerçekler dışarıda kaldı, 2 kat yukarıda. Oyun boyunca, o köhne kasabanın tozlu sakinlerinin biraz uzağında, oradaydım; 3 boyutlu bir masal kitabına hayranlıkla bakan ya da hayatında ilk kez gölge tiyatrosu gören bir çocuk gibi… Çok beğenerek izledim, her şeyiyle derli toplu bir kaos. (Pax Sahne - 6 Nisan)
Herkes Kocama Benziyor / Temsili Sahne