Gürgen Öz’ün aynı isimli kitabından uyarladığı, yönetmenliğini üstlendiği ve başrolünü paylaştığı "Kötü Bir Gün" modern metropol insanının ruhsal sıkışmışlığını ve günlük yaşamın absürtlüklerini mizahi bir perspektifle ele alarak iddiasız yapısıyla dikkat çekiyor.
Seyirciye büyük vaatlerde bulunmayan, aksine yaşam telaşının ağırlığından sıyrılmak isteyenler için keyifli seyirlik sunan yapım, içerdiği yapısal zayıflıklara rağmen belirli performans anlarıyla akılda kalmayı başarıyor. Yazar, yönetmen ve oyuncu olarak oyunun tüm yükünü sırtlayan Gürgen Öz, metne olan inancını sahnedeki enerjisiyle birleştiriyor. Ancak oyunun rejisel dokunuşları bu potansiyeli mekansal ve zamansal akışta tam anlamıyla istikrarlı bir ivmeye dönüştüremiyor. Zira açılışında, seyirciyi atmosfere ve ana çatışmaya hazırlamakta zorlanan bir seyir izliyor. Benzer şekilde, orta bölümlerdeki dramatik düşüşler ve metnin kendi içinde tekrara düşen anları, anlatının akışını zaman zaman zayıflatıyor. Yönetmenin, bu geçiş sahnelerini daha dinamik kılacak mizahi veya ritmik hamlelerden kaçınmış olması, oyunun genel dinamizmini törpüleyen başlıca unsur olarak göze çarpıyor.
Günümüz insanının kronikleşmiş yalnızlığına, zamansızlık hissine ve koşturmacasına; yer yer üstenci otoriter bakışla, kör göze parmak uzatırcasına ayna tutan oyunun arkasındaki kreatif güç her ne kadar Gürgen Öz olsa da Aşkın Şenol; dinamik sahne hakimiyeti, karakterine kattığı organik mizah ve ritim duygusuyla oyunun tempodan düştüğü anlarda bile seyircinin dikkatini canlı tutmayı başarıyor. Böylece ikilinin sahnedeki uyumu ve Şenol'un tempoyu yukarı çeken enerjisi, yapımı izlenir kılan en önemli etkenlerden biri haline geliyor. Derinlikli bir yapı aramadan zihinsel mola vermek ve yaşam endişesini hafifletmek isteyen seyirciler için biçilmiş kaftan olan “Kötü Bir Gün” yapısal eksikliklere ve yüzeyselliğine karşın, Aşkın Şenol ile Gürgen Öz'ün sahne uyumuyla seyir zevki sunan alternatif bir yapım olarak öne çıkıyor.
Kötü Bir Gün / Mask Sanat