Bu sezon izlemek için sabırsızlandığım oyunlardan biriydi, 18.05 tarihinde Moda Sahne'sinde izleme fırsatı buldum. Bu sahneyi de ayrı severim :)
Ne yalan söyleyim Nergis Öztürk için oyuna gitmek istemiştim , senaryosunu okuyunca neler yaptı acaba diye merak etmiştim ama Engin Hepileri oyunculuğu burada göklere çıkmış, çok beğendim. Bir hastanın evre evre sürecin sonuna gidişini ve çöküşünü , yaşlanmasını inanılmaz geçirdi seyirciye. Bu performansın daha fazla ödül töreninde aday olması gerekirdi diye düşündüm oyundan çıkarken
Müzikler zaten şahaneydi ve stop/start durumu çok zekice olmuş.
Anlamadığım, oyundaki kadın karekter hep aynı yaşta kalırken , hasta olan taraf hep çöküş ve günden güne yaşlandı. Arada zaman ve yıllar da geçti ama kadın karekter hep aynı enerji ve görüntüde sabitti.
Oyunda son 15-20 dk gözlerim dolu izlemiş olabilirim oyunu. Özellikle kadın karekterin takılı kalan yerlerini çok beğendim. O an bende içten içe çıldırmadım değil.
Herkesin eline ,emeğine sağlık öncelikle. Çok çalışıldığı ve üzerine düşünüldüğü belli bir oyun
Oyun bittiğinde ayakta gözlerim dolu alkışlarken buldum kendimi...
Tam da oyunun anlatmak istediğini durumun ortasındayken, ihtiyacımız olanı bize tekrar hatırlattıkları için tüm ekibe teşekkür ederim öncelikle.
Oyunda ilk tebriğim yönetmen Arzu Gamze Hanım'a . Baştan sona bu tempoda, bu yaratıcılıkta bir oyun ortaya koyduğu için kendisini alkışlıyorum (oyun sonunda kendisini görünce dayanamayıp sarıldım ). Bu düzenek, bu beden kullanımı ve anlatım tarzı çok etkiledi beni. Nitekim kendisi Afife Jale tiyatro ödüllerinde en iyi yönetmen ödülünü aldı, tekrar tebrik ederim
Oyuncu arkadaşlar bir bütün içinde , çok çalıştıkları belli, senkronize olarak asla oyunun temposunu düşürmeden sonuna kadar çok güzel taşıdılar oyunu.
Müzikleri, ışığı ,konusu , oyunculukları ve yönetmeniyle bir bütün halde olan, yetenek fışkıran bir oyun. Gerçekten çok sevdim
Alkışınız bol olsun, yıllarca oynanır umarım , çok kişiye ulaşır
Elma Labrador Çimen / Tiyatro.iN