Sahnede tek bir tabure dekor olmasına ve tek kişilik bir performans olmasına rağmen Pınar Hanım ’ın çok katmanlı oyunculuk yeteneği etkileyici. Ancak duygusal anlamda bir eksiklik hissettiğimi söylemeliyim. Bence bu durumun en büyük sebebi, salondaki izleyici kitlesinin her an gülmeye programlanmış bir tetikte olma hali olduğunu düşünüyorum. Tiyatroya sadece gülmek ve eğlenmek için gelen kesimin, her cümlede bir mizah arayışı oyunun trajik veya derin duygusuna girilmesini zorlaştırıyor, tabii bunda oyuncunun dramı da farklı yerden yansıtma çabası da var. Günümüzde tiyatronun maalesef sosyal medya gibi bir kaçış alanı haline geldiğini gözlemliyorum. İnsanlar evlerinden artık sarsıcı, konusu güçlü veya ruhsal derinliği olan bir oyun izlemek için değil de sanki sadece gülüp eğlenmek ve kafa dağıtmak için çıkıyorlar. Tiyatro sahnesi, toplumsal veya bireysel gerçeklerle yüzleştiğimiz o vurucu etkisini yitirmiş gibi geliyor bana artık, yerini anlık keyif alınan, derinliksiz bir eğlence anlayışına bırakmış gibi. Anlık bir tüketim arzusuna dönüşmüş gibi.
Öncelikle verilen emeğe ve tüm titiz çalışmalarına saygı duyduğumu belirterek oyundan büyük bir hüsranla ayrıldığımı belirtmek isterim. Yorumları okuyunca beklentim yükselmiş de olabilir tabii ki ama ciddi anlamda hayal kırıklığı oldu benim için. Metin o kadar yüzeysel ki… Kısa kısa bir şeylere dokundurup Stand up a bağlıyor yeniden, tabii bu fazlasıyla rejiyi ilgilendiren de bir konu. Ama metin, pavyon hayatından o kadar uzak, o kadar yüzeysel , o kadar derinleşmemiş ki, oyunun finali başlangıcı olsa yine inanırdım çünkü ciddi anlamda , oyun oyuncunun çevresine dair gözlemleri, yüzeysel olarak tanıdıkları, duyguları düşünceleri bunları dinlememizle geçiyor; anlatılan bir olay yemek masası o da o kadar geçiştirilmiş, o kadar kısaca yer verilmiş ki metin düzleminde “eeeee?” Diyorsunuz. Oyunculuk evet, başarılı. Ama yapmayın yahu baştan sona tutarlı bir karakter izlemekten öteye geçmiyor. Aynı samimiyetteki kadın, baştan sona stand up yapıp oyunu bitiriyor. Hakan Emre Ünal’ın tek kişilik oyunlarda hep aynı taktiği hep aynı ön oyunu uygulaması da ciddi sıktı bence. Mahallemiz Eşrafından oyunu da böyle maalesef . Yusuf Umut’a hayran kalmıştım ama bence çok tekrara düşüyor. Metin o kadar vasat ki Pınar Hanım esneyememiş bile oyunculuk olarak. Sesi muhteşem o ayrı…
Abartıldığını düşünüyorum. Metin ve espriler çok zayıftı. Şarkı, türküyle eğlendirip yüksek puan almış.
Oyunculuk iyi ama...
Başka söylenecek bir şey bulamıyorum bu oyun için.
Oyun metni o kadar kötü ki; gerek hikaye gerekse karekter gelişimi o kadar inandırıcılıktan uzak ki asla size geçmiyor.
Hiç bir derinlik yok hikayede. Karakter dönüşümü o kadar anlamsız ki..
Çok yazık; zamana ve emeğe...
Herkes Kocama Benziyor / Temsili Sahne