Deneyiminizi arttırmak için sitemizde çerezleri kullanıyoruz. Devam ederek Gizlilik ve Çerez Politikamızı kabul etmektesiniz. Detaylı bilgi için tıklayınız.TAMAM
Oyundaki her şey statik, devinim, oyunculuk, duygu, diyaloglar, ışık sistemi… Bir o köşede bir bu köşede konuşan oyuncular. Olay örgüsü yok, tahmin edilemezlik yok, şaşırtmaca yok… Kitabı okumadığım için metinle ilgili yorum yapamıyorum fakat oyunu beğenmedim. Kafka’nın alegorilerine vakıf olduğumdan belki de anlatmak istediği, bulunmaması gereken bir mekanda/durumda sıkışan ve başkasına yapılan kötülüğü izlemeye maruz bırakılan bir insanın hikayesidir ama oyunda bu asla geçmedi. Asker oyunun başından sonuna kadar aynı mimiklerle benzer şeyleri anlatırken gazeteci kadın da aynı iğrenme ifadesiyle devam etti. İşkenceye maruz kalan kadın ise iyi yapılmış makyajı dışında oyunculuk göstereceği bir ortamı bulamadı maalesef.
İzafiyet; hareket ve simge fakiri, sadece diyalogla anlatılan bir oyun. Oyunda metafor yok, oyuncular sahnenin farklı alanlarında dolanarak, kah oturup kah gezerek bolca diyalog ürettiler. Anlatma göster!
Sinemada hikaye yetersizliğinden kaynaklanan ünlü kişilerin hayatlarını anlatma hatasına tiyatroda da düşülüyor. Bir insanın hayatına olduğu gibi bilemeyiz, yazdıklarından da bilemeyiz, akrabalarından da bilemeyiz, kendisi bile anlatsa bilemeyiz. İnsan dediğimiz varlık düzenleme ya da kötüleme yoluna gider olan olduğu gibi anlatma cesaretine sahip değildir. Bu sebeplerden bu tarz oyunlar bana asla geçmiyor, hele de bu kadar görüntü anlamında fakir bir anlatım varken…
Dogville, oyunculuk, dekor ve prodüksiyon açısından başarılı bir oyun olsa da bazı tercihlerini çok eleştireceğim.
Sinemadan tiyatroya eser uyarlanacaksa konu görüntü ile çözülemeyen şeyler olmalı, doğrudan uyarlama yerine tiyatral bakış açısıyla, tiyatronun materyalleriyle baştan yaratılmalı, metafor ve simgeler üzerinden anlatılmalı...
İkinci olarak tiyatroda teknolojiye karşıyım, özellikle de sinemadan evrilmişse… Kameralarla desteklenmiş görüntü olacaksa tiyatro niye var? Sinemanın elinde efekt gibi kocaman bir güç varken hele de…
Anlatıcının varlığı; izleyiciyi, hikayenin evreninden çıkarıp gerçekliğe sürüklüyor. Bence bu oyunda gerek yoktu.
Son ve asıl önemli olan soru: Neden? Yeni hikayeler ve yeni anlatım biçimleri varken aynı konuyu sinemadan tiyatroya aynı şekilde aktarmak neden! Özgün yazar mı yetişmiyor, özgün yazarlar liyakat sorunu yüzünden devlet tiyatrosu seviyesine mi gelemiyor?
Ceza Sömürgesi / Tiyatro Tam