Bazı insanlar daha çok övülmeyi hak etmiyor mu sizce? Adlarını daha çok duymamız gerekmiyor mu?
Oyunculuğu, sesi ve nefesiyle bir süredir takip ettiğim Özge Arslan böyle bir isim. Kendi yazdığı, yönettiği ve oynadığı "Nokta" tek kişilik bir oyun, ama sahnede tek kişi yok: yedi kadın, yedi farklı zaman ve coğrafya aynı bedende yaşıyor. Karadenizli bilge Nokta Ana'nın anlatısıyla kahkahayla başlayan oyun, sessiz kalanların hafızasına uzanan sert bir yüzleşmeye dönüşüyor. Her karakteri usul usul, çok güzel yaşatıyor. Böylesine güçlü, cesur, hem düşündüren hem duygulandıran bir eser ortaya koyduğu için kendisine çok teşekkür ederim.
İstanbul Tiyatro Festivali’ne fazlasıyla yakışan bir oyun: ELIZABETH COSTELLO
J.M. Coetzee’nin Romancının Romanı eserinden Saim Güveloğlu’nun uyarlayıp yönettiği ELIZABETH COSTELLO; metniyle, oyuncularıyla, sahnesinden ışığına İstanbul Tiyatro Festivali’ne fazlasıyla yakışan bir oyun olmuş. Tüm metin o kadar iyiydi ki her bir cümlenin altı dolu dolu seni düşündürmeye davet ediyor tam anlamaya çalışırken diğeri başlıyor.
Tansu Biçer, Tülin Özen, Defne Koldaş ve Sezer Arıçay’ın oyunculukları gerçekten çok güçlüydü. Birbirlerine alan açarak kurdukları ilişkiyi çok derinden hissettik. Tam bir ekip işi olmuş. Özellikle Costello’nun Afrikalı yazarla yıllar sonra karşılaştığı bölümdeki fikir çatışmasını ve atışmalarını çok sevdim.
Sinematik görüntüler, dekorların oyunun içinde kullanılması, ışık... Her şey en ince detayına kadar kurgulanmış ve düşünülmüş. Buna da tam bir Saim Güveloğlu imzası diyebiliriz.
Tek eleştirim süresine dair. Ya küçük bir ara verilebilirdi ya da bazı bölümler biraz daha sıkılaştırılabilirdi. Uzun konuşmalarda zaman zaman oyundan koptuğumu hissettim.
Yine de metni, oyunculukları ve sahneleme tercihleriyle iz bırakan, üzerine düşünmeye devam ettiğim oyunlardan biri oldu. Gidip izleyin.
Nokta / Baba Sahne