Memo’nun kömürlüğünün açılışına davetliydik hepimiz. Uzaklar Mehmet, yakınlar Memo diye seslenirmiş kendisine. Bence ben de Memo diye bahsedebilirim :)
İlgisiz ve her şeyden kopuk bir baba, susturulmuş bir anne ve baskın bir babaanneyle yaşıyor Memo.
Ailesi dışında hayatında en yakın arkadaşı Dombili, sevdiği kız simsiyah saçlı zeytin gözlü Elif var. Okula gitmeyi sevmez, gitmeyi en sevdiği yer ise boynundan çıkarmadığı anahtarlığını taşıdığı kömürlüğü. Sadece sevdikleriyle paylaşır kömürlüğünü, çünkü kömürlük ona ait bir dünya haline gelmiştir. Evde sürekli açık ve yüksek sesli TV’den, babasının horultusundan bazen de karnının gurultusundan kaçıştır kömürlük Memo için. Maalesef bir kömürlük bile ona çok görülmektedir.
Okutulmayıp çocuk yaşta evlendirilen bir kadınla, “bundan bi’ adam olmaz, evlendirelim karısı yola getirsin” denilen bir adamın evliliğinden doğan Memo maalesef küçücük yaşında kendine ait bir hayatı bulmakta zorlanmaktır. Babaannesinin baskısı, zorlanan dini eğitimler, parasızlık, varla yok arası baba figürü, sessiz bir anne, ilk hayal kırıklıkları arasında sıkışıp kalmıştır ve büyümek istemeyip kömürlüğüne saklanmak istemesi onu bu hayatta daha görünür ve hayatın kendisinden kaçamaz kılmıştır.
Büyümek istemediği halde bulunduğu koşullar sebebiyle büyümek zorunda kalan birçok çocuk gibi…
Metnin sevdiğim yönü toplumsal konuyu bir çocuğun gözünden ve büyüme hikayesi üstünden anlatışı oldu. Evlenince düzelir denilen erkeklerin, okutulmayan kız çocuklarının evlendirilmesiyle toplumun bu sorunların çözüleceğini inanmasını ancak bunun hiç de öyle olmadığını ve bu evliliklerin tüm aile bireyleri için bir yük haline gelişini küçücük bir çocuğun anlattıklarıyla görüyoruz, hissediyoruz.
Bildiğim kadarıyla Celil Yüce’nin yazdığı ilk oyun ve metniyle toplumsal bir probleme çok güzel ışık tutmuş. İlkokul çağındaki Memo’yu ise çok tatlı bir şekilde canlandırıyor, yaşının küçüklüğüne ve yaşadıklarının ağırlığına inandırıcı bir şekilde oynuyor. Kalemine sağlık, nice oyunlar yazması ve oynaması dileğimle… Yolu açık olsun.
Dekor, basamakları olan bir kömürlükten oluşuyor ve oyunun ana temasını tam olarak anlatacak şekilde tasarlanmıştı. Kömürlüğün içinin tasarımını çok başarılı buldum, oyun boyunca içini çok merak etmiştim. 😊
Geliştirebilir olarak gördüğüm nokta olarak; baba, babaanne gibi kendi dışındaki karakterleri canlandırırken ses tonlaması biraz daha değiştirilebilir. Daha temiz bir karakter ayrımı yapılabilir naçizane fikrim olarak.
Tüm ekibin emeğine, enerjisine sağlık, Oyunun yolu açık, alkışı ve seyircisi bol olsun! 👏🏻💐
Yakınlar Bana Memo Der / Konsensus