Deneyiminizi arttırmak için sitemizde çerezleri kullanıyoruz. Devam ederek Gizlilik ve Çerez Politikamızı kabul etmektesiniz. Detaylı bilgi için tıklayınız.TAMAM
Geçen sezondan bu yana radarımdaki tek kişilik oyun Apsolit’te İsmail’i canlandıran İbrahim Barulay, Sadri Alışık Ödülleri’nde ödül alıp, her giden de öve öve bitiremeyince ben de hem merak hem de aradan çıksın diye oyuna bilet aldım ama güvendiğim biri oyunu beğenmeyeceğimi çok önceden söylemişti…
Kadıköy Boa Sahne’deyiz. İçeri girdiğinizde sizi İbrahim Barulay karşılıyor. Oyun başlıyor ama bir 10-15 dakika da oyuna giriş (benim açımdan) şeklinde geçiyor. Sonra yavaştan oyun başlıyor ve oyuncu “gık” dese gülen bir seyirciyle birlikte oyunu izleyeceğimi anlayıp içimden “geçmiş olsun” diyorum. Adam ezan okuyor gülüyorlar, “a” dese gülüyorlar “b” dese gülüyorlar. Aradan bir yarım saat geçiyor. İsmail çocukluğundan, İstabul’a göçüne kadar anlatıyor da anlatıyor ama ben asla oyuna giremiyorum.
Oyun beni asla içine alamıyor çünkü ortada doğru düzgün bir metin yok. Klişelerle yoğrulmuş, biraz ondan biraz bundan katalım diyerek “çorbaya” dönüşmüş, doğu şivesiyle yoğrulmuş bir ajitasyon hikayesi. Oyun tam bitti derken bitmiyor, bitemiyor. Uzadıkça uzuyor. Çevremden hüzünlendiren bir hikaye diye yorum yapanlar olmuştu. Yani buna duygulanıyorsanız sokağa hiç çıkmayın derim. Ben izlerken salon çok eğlendi, hatta dolu salonda bir tek ben beğenmemiş olabilirim. Ancak izlerken ödülü nasıl aldığını çokça düşündüm. Herkes İbrahim Barulay’ın performansını övmüş ancak her ne kadar kendini oradan oraya savursa da ben pek başarılı bulamadım.
Ezcümle, benim açımdan bütüne bakıldığında vasat bir oyundu ama gidip yine de kendiniz karar verin derim. Belki benim yakalayamadığım noktaları yakalayıp sizi içine çeker.
Yeter / Craft