gerçekten etkisinden çıkamadım. Oyun, toplumun “kenarında” yaşamaya zorlanan insanların hikâyesini son derece yalın ama çarpıcı bir şekilde sahneye taşıyor. Büyük dramatik olaylardan ziyade gündelik hayatın içindeki sıkışmışlığı, geçim derdini, umut ile çaresizlik arasındaki gelgitleri anlatması çok etkileyiciydi. Karakterler o kadar gerçek ve tanıdık ki sahnede bir kurgu değil, sanki hayatın kendisini izliyormuş hissi oluşuyor. Özellikle diyalogların doğallığı ve oyuncuların samimi performansı, anlatılan yoksunluğu ve içsel kırılmaları seyirciye doğrudan geçiriyor.
Oyun sadece ekonomik zorlukları değil, bu zorlukların insan ilişkilerini nasıl yıprattığını da güçlü biçimde gösteriyor. Öfkenin, hayal kırıklığının ve tutunma çabasının iç içe geçtiği sahneler oldukça etkileyiciydi. En önemlisi de, “kenarda” olan insanların aslında görünmez değil, sistemin tam içinde ama en altta yaşayan insanlar olduğunu düşündürtmesi. Hem düşündüren hem de duygusal olarak sarsan bir yapım olmuş. Emeği geçen herkesi tebrik ederim
Kenardakiler / Kadro Kolektif