Deneyiminizi arttırmak için sitemizde çerezleri kullanıyoruz. Devam ederek Gizlilik ve Çerez Politikamızı kabul etmektesiniz. Detaylı bilgi için tıklayınız.TAMAM
Bu akşam sahnede sadece bir oyun izlemedim; içimde yıllardır yuvarladığım kayayla yüzleştim.Metin; umutla umutsuzluk arasında gidip gelirken seyirciyi bir an bile bırakmıyor. Sessizliklerin bile konuştuğu, çığlıkların bazen fısıltıdan daha derin duyulduğu bir atmosfer kurulmuş. Özellikle içimizde büyüyen o tarif edilemeyen “Şey”… Oyunun en çarpıcı metaforu olarak zihnime kazındı.
Yönetmenin yaklaşımı son derece cesur ve rafine. Sahnede gösterilen kadar gösterilmeyen de büyük bir ustalıkla kurulmuş. Abartıya kaçmadan, didaktikleşmeden, seyirciye alan açan bir anlatım var. Bu da oyunu sadece izlenen değil, yaşanan bir deneyime dönüştürüyor.
En etkileyici yanı ise şu: Umutsuzluğu anlatırken umuda sırtını dönmemesi. Kayayı her düşüşten sonra yeniden itme cesaretini hatırlatması.
Bu oyun bitmiyor aslında. Salondan çıktığınızda içinizde devam ediyor.
Şey, / Replika Sahne