"GÖLGE OTOBANI" Tiyatro Watt'ın "Karşılaşmalar" adını verdiği üçlemesindeki iki oyunundan biri. İlk oyun olan "Sıradan Karşılaşmalar"ı 1 ay önce izlemiştim. İsmiyle müsemma gelişen hikayesi, yaşattığı duygu sarsıntısı, sunum zenginliği noktasında kullanılan yeşil perde uygulaması ile genel hatlarıyla sevdiğim bir oyun idi. Ne yazık ki Gölge Otoban'ı için aynı şeyleri düşünemiyorum.
Yolları, yol üzerinde kesişen 3 insanın hikayesi: Vatan özlemi hiç bitmeyen ancak yaşadığı yerden de kopamayan, Türkiye'den Almanya'ya dönmekte olan İsmail; yol üzerinde ona katılan, ülkesindeki yaşamdan umudunu kesip, her şeyi geride bırakıp umudunu Avrupa'da arayan, yazar Murat ve bu ikiliye bir molada eklemlenen, ülkesindeki savaştan kaçmak durumunda kalan, felsefe okumuş ama baba mesleği ile geçinmeye çalışan berber, mülteci Hasan.
Üç farklı göç hikayesi üzerinden, geçmişin yüküyle gelecek kurma inşası, bunun getirdiği kaygı ve umut ortaklığı temelinde kurulan oyun düşüncesi hoşuma gitse de pratikte, duygusu maalesef bana geçemeyen bir oyun izledim. Stereotip bulduğum karakterler, buna bağlı metin, sahne düzeni, kullanımı ve hepsinin üzerinde rejisi ile beğenime uzak düşen oyunun benim için anılması gereken kazanımı, ilk kez izlediğim Tahir Yılmaz oldu.
Bu oyundaki yeşil perde uygulamasını teknik olarak, Sıradan Karşılaşmalar'dan daha başarılı buldum. Özellikle sürüş esnasında orta kameradan perdeye yansıyan açı gayet sinematografikti. Bakalım serinin üçüncü oyununda nasıl bir karşılaşma hikayesi izleyeceğiz. Yolları açık olsun.
Gölge Otobanı / Tiyatro Watt