Ozlem Filmer
@OzlemFilmer
TAKİP ET4,755
Toplam yorum görüntülenme
Ozlem Filmer Aktiviteleri
-
“En Sevdiğinden Başla” Üzerine: Hayranlığın, Keşkelerin ve Arafta Kalmanın Hikâyesi
Sanırım bu, yazmakta en çok zorlandığım yazı olacak. Çünkü bahsedeceğim iki kişi, Hakan Emre Ünal ve Nezaket Erden… Uzun zamandır sahnedeki varlıklarına, oyunculuklarına, metinle kurdukları güçlü bağa hayran olduğum iki tiyatrocu. Onlar hakkında oyunculuklarına dair “keşke” diyebileceğim hiçbir yer yok – gerçekten yok. Nezaket Erden’in sahnedeki duruşu, kadınlığa ve anneliğe yönelik ahlaki dayatmalara karşı geliştirdiği oyuncu dili Sevgili Arsız Ölüm ve Tırnak İçinde Hizmetçiler kadar etkileyiciydi.
Ama bu kez oyundan öyle bir çıktım ki… Beğenmedim diyemem, ama beğendim de diyemiyorum. Sanki tam ortada, bir yerde kaldım. İçime sindiremediğim bir tat kaldı geriye. Arafta kalmış bir izleyici hissiyle yazıyorum bu satırları.
Sanırım oyuna dair beklentim fazlaydı. Belki de bunda onların sahne dışı dünyalarına duyduğum merakın payı büyük. Podcastlerini dinledim, röportajlarını okudum, sosyal medya hesaplarından uzaktan da olsa hikâyelerini takip ettim. O kadar çok şey öğrendim ki… Oyunda sahnelenen bazı hikâyelerin onların gerçek yaşamlarından alıntılar olduğunu fark etmek uzun sürmedi. Bu durum beni, bir izleyici olarak oyunun kurmacasına tam anlamıyla teslim olmaktan alıkoydu.
Açık konuşmak gerekirse, sahnede gerçeklikten uzaklaşmak; hayal gücünün ve teatral kurgunun alanında kalmak istedim. Zaten bir şekilde duymuş olduğum anekdotları, tanıdık hikâyeleri sahnede tekrar izlemek bende “peki neden bunu bir kez daha izliyoruz?” sorusunu doğurdu. Tiyatroda kurmaca izlemek isterken, kişisel bir gerçekliğin yeniden anlatımına tanıklık etmek biraz hayal kırıklığı yarattı.
Tabii bu, tamamen kişisel bir mesele. Oyun yapısal olarak çok zekice kurgulanmış. Son zamanlarda izlediğim bazı oyunlarda da gördüğüm gibi seyirciyle kurulan doğrudan ilişki, anlatıdaki zaman sıçramaları, geriye dönüşler çok yerli yerindeydi. Tüm bu yapısal tercihler, sahne diline canlılık ve derinlik katmıştı. Ancak sanırım ben, onlardan biraz daha farklı, daha “sarsıcı” bir iş bekliyordum. Ezberleri daha radikal biçimde bozan, tanıdık olandan biraz daha uzak bir anlatı.
Oyun bittiğinde aklımdan geçen ilk düşünce şuydu: Keşke onları bu kadar yakından tanımasaydım. Keşke biraz daha gizemli kalabilselerdi. Sanırım hayran olunan sanatçılar bir ölçüde ulaşılmaz olmalı. Merak ettiklerimiz olmalı, ama hepsini öğrenmemeliyiz. O bilinmezlik, o mesafe sanatı büyülü kılıyor. Oyuncular zaten sahnede bedenlerini, ruhlarını ortaya koyuyorlar; belki de özel hayatlarından parçaları biraz daha kendilerine saklamalılar. Ya da en azından o parçaları oyunun merkezine bu kadar doğrudan yerleştirmemeliler.
Çünkü o zaman sahnede izlediğimiz hikâye, bizde evrensel bir duygu yaratmak yerine “başkasının yaşadığı şey” olarak kalabiliyor. Empati kurmakta zorlanıyoruz; tanıdık olan, mesafeyi azaltıyor ve kurmacanın büyüsünü kırıyor. Belki de bu yüzden bazı sanatçılar kendi hikâyelerini değil, başkalarının hayalini anlatır. Çünkü o mesafe, izleyicinin kendi hayalini devreye sokmasına alan açar.
“En Sevdiğinden Başla” profesyonelce hazırlanmış, seyircisini ciddiye alan güçlü bir prodüksiyon.
Oyunculuklar çok iyi. Yönetmenlik, sahne dili, teknik ekip; her şey ustalıkla kurgulanmış. Mutlaka görülmeli. Ama bu yazı, biraz da sahnedekine değil, sahne dışındaki karşılaşmalara dair. Biraz kendime, biraz onlara, biraz da bu zamanın tiyatrosuna sorulmuş samimi sorular…
Not: Bu yazı bir eleştiri değil. Sadece oyun izlemeyi tutkuyla seven bir seyircinin kişisel notlarıdır.
Moda Sahnesi, 29 Temmuz 2025 -
-
Tiyatro kültürü olan izleyicilerin büyük bir çoğunluğunun izlediği ve bildiği bir oyun. 5 kere gitsem giderim, başkalarını da götürürüm, onlar da izlesin derim. Çok samimi ve çok etkileyici.
-
Dün akşam sahne ArtSümer'de 250. oyunu izledim . Kaç kişi, kaç mekan gördüm, Ayten'in gözünden, dilinden . Kaç makamda gezindim, kaç türkü dinledim . Filmlere, romanlara girdim çıktım . Değer görerek, severek, sevilerek yaşamak her kadının hakkı be Ayten . Seni var eden Alis Çalışkan 'a , Hakan Emre Ünal'a ve Pınar Güntürkün'e çok teşekkür ediyorum. Nice 250'ler olsun .
-
En Sevdiğinden Başla / Tiyatro Hemhâl