Sahne Tozu
@sahnetozu90
TAKİP ET2,769
Toplam yorum görüntülenme
Sahne Tozu Aktiviteleri
-
-
Çok başarılı iş.
Çok iyi oyunculuklar.
Güçlü bir metin.
Oyunla ilgili tek eleştirim, süresi hakkında olabilir. Oyun vuruculuğu ve etkisi sonuna kadar süren akıcı bir tempoda olsa da seyrin doğası gereği belli bir süreden sonra izleyici için yorucu olabiliyor. Yine de 2 saat 15 dakika nasıl geçti anlayamadım diyerek çıkıyorsunuz salondan, o ayrı. İzlemeyi düşünenler için tereddütsüz önerilecek bir oyun. -
Oyuna tereddütsüz bilet alırken referans noktam Gülhan Kadim’in yönetmenliği oldu açıkçası. Kumbaracı50 kurulduğundan bu yana seneler içinde Yiğit Sertdemir’le birlikte sahne önünde ve arkasında emek verdikleri pek çok oyunu hayranlıkla seyrettim. Bu oyunda Gülçin Kültür’ün güçlü performansıyla Gülhan Kadim’in karakteristik imzası birleşince ortaya lezzetli bir Aslı envanterinin çıkmış olması da haliyle hiç şaşırtıcı olmadı benim için. Emeği geçen herkese teşekkürler.
-
İzler izlemez hafızamın farklı bir bölmesinde saklayacağımı hissettiğim bir oyun oldu Tebdil. Fehmi Karaaslan ve Özge Borak'ın performansları gerçekten çok iyiydi. Mekânın kullanımına gelince, oyunun en ayırt edici özelliği de bu olduğu için hemen hemen tüm yorumlarda değinilmiş zaten. Ahmet Sami Özbudak tiyatromuza bir şeyler yapıyor, her ne yapıyorsa pek iyi işler çıkarıyor. Kendisinin zihnine, ekibinin de emeğine sağlık.
-
Bu oyundaki üç oyuncuyu da farklı oyunlarda izlemiştim. Her üçü için de imza performanslarını sergile(ye)medikleri bir oyun olarak değerlendirebilirim Canavar'ı. Gülçin Kültür ve Tülin Özen'in kimi sahnelerde öne çıkmayı başarabilecekleri bölümler olsa da Hakan Emre Ünal için böyle bir şeyden bahsetmek pek mümkün değil. Kurgu ise oldukça ağır -ve tetikleyici olabilecek- bir hikâye etrafında şekilleniyor ve bilhassa oyunun kendi içinde ayırabileceğimiz ikinci kısmında daha hareketli bir hal alıyor diyebiliriz. Tat hafızası üzerinden geçmişin boğucu hissini aktardıkları kısım bence oyunun en etkileyici bölümlerinden biriydi. Son olarak oyunu Ses Tiyatrosu'nda izleme fırsatı bulduğum için ayrıca mutlu oldum çünkü oyunlar ve salonlar arasında şüphesiz bir etkileşim oluşuyor ve o salonun seyircide uyandırdığı nostalji hissini verebilecek salon sayısı İstanbul'da her geçen gün daha da azalıyor maalesef.
Kim Bu Ben / Tiyatro.iN