Mine K.
@minek-2
TAKİP ET2,539
Toplam yorum görüntülenme
Mine K. Aktiviteleri
-
Üst üste izlediğim kitap uyarlaması klasiklerin üstüne bu akşam bir ters köşe yaşamak istedim ve tercihimi bizden, özgün bir eserden yana kullandım.
Yapı Tiyatro'nun yabancısıydım, oyuncular Mehmet Taşyürek ve oyunun ayrıca yazarı da olan Doğaç Gözüdeli'yi daha önce hiç izlemedim. İmer Özgün sevdiğim bir oyuncu ama mesela ilk kez onun rejisini deneyimledim. Aşina olduğum tek unsur ışık tasarımda Cem Yılmazer idi.
Peşinen diyeyim, bana güzel bir keşif sundular; bu iki genç adamın işlerinin takipçisi olacağım:)
Oyunun adı "O Zaman Küs Ölene Kadar!" Çocukluğumuzun "Al misketlerini, ver misketlerimi", "Bana ne küstüm, oynamıyorum" çağrışımlarını yapan bir isim seçilmiş. İzledikçe ama özellikle finalde, taşların yerine oturması gibi oturuyor isim oyuna.
Salona girdiğimde, öncesinde oyun fotoğraflarını gördüğüm halde, beni karşılayan mezarlık dekoru karşısında etkilendim. Sahipsizlik, geride kalanların imkansızlık ya da ihmalkarlığı gibi durumlar yoksa mezarda kıdemi mermerle çevreleme belirler. En somut şey de ölüm tarihleridir elbette. Bu noktada bizi, kıdemli mevta Kerim Bey ve Seher Hanım'ın ortasına konumlanmış bir taze mezar karşıladı. Yere serpiştirilen çalı çırpı, kozalak detayları olay yerinin gerçekliğini arttırmış. Dekorda sevemediğim tek şey, daha ziyade çocuk oyunu dekoru gibi duran ağaç gövdeleri idi.
Işık tasarımını, kullanım mantığını çok sevdim. Bu kısmı, oyun konusuna değinerek açmak istiyorum:
Oyun, aynı mekanın (mezarlık) farklı zamanlarında geçiyor. İki erkek kardeşin çocukluk döneminden bir günün diyaloğu ile başlıyoruz, aynı iki kardeşin büyüdükleri dönemin bir gecesinde geçen diyalog ile devam ediyoruz. Bu zaman geçişleri oyun boyunca sürüyor ve teknik olarak bunun en net göstergesi değişen aydınlatmalar oluyor. Büyüdükleri dönemin mezarlık sahnesi geceye tekabül ediyor ve o "alacakaranlık kuşağı" hissi veren mavi tonlu loş aydınlatma ve ortama grilik katan, eşlikçisi sisi çok sevdim.
Ortam aynı diyorum ama acaba farklı zamanların, başında diyalog dönen kabri aynı mı? İşte bu ve fazlasını oyuna gidip görmeniz, bu temiz ve şık rejiye yerinde tanık olmanız lazım.
Yansıtılan bu dönem farklılığında, oyuncuların hem oynadıkları dönemi yansıtma hallerini hem de o firesiz, başarılı geçişlerini çok beğendim. Aralarındaki diyalog hepimizde olanın saf hali gibiydi, sahiciydi.
Tema, aile kavramından hareketle "ertelememek" üzerine kurulu. Bir yanıyla yas tutuş içerirken, geniş ölçekte verdiğini düşündüğüm mesaj şu:
Kafka'nın deyimiyle "Ölümün olduğu bu dünyada, hiçbir şey çok da ciddi değildir aslında" O yüzden, üç günlük dünya, hiçbir küslüğe değmez. Zaman çabucak geçip gidiyor, bazı şeyleri geri döndürmek de zor. Sevdiklerimizin kıymetini bilelim, barışmaları ertelemeyelim.
Emeği geçenleri kutlarım. Yolları açık, alkışları bol, oyunları uzun soluklu olsun.
-
İlk karşılaştığım an dekora bayıldım. Düşünülmüş gerçekçi ve etkileyiciydi. Oyun için de aynısını düşünüyorum. Birden fazla kez ağladım birden fazla kez güldüm. Kendi geçmişime gittim hayatımdaki kişileri düşündüm. Sadece bir tiyatro oyunu değil yaşanması gereken bir deneyim bence. Emeği geçen herkese teşekkürler.
O Zaman Küs Ölene Kadar! / Yapı Tiyatro