Daha önce defalarca gitmek isteyip bir türlü gidemediğim Zuhal ile nihayet bugün tanıştım. Şimdiyse tek pişmanlığım, bu karşılaşmayı bu kadar ertelemiş olmak.
Bazı oyunları izlersiniz, bazı oyunların ise farkında olmadan bir parçası olursunuz. Zuhal benim için ikincisiydi.
Sahnede Öykü Su Okur’un hayranlık uyandıran oyunculuğunu izlerken, daha ilk dakikalardan itibaren kendimi yalnızca bir seyirci olarak hissetmemeye başladım. Anlatılanlar bir başkasının hikâyesi olmaktan çıktı; her cümlede, her duraksamada, her küçük ayrıntıda kendimden bir şeyler buldum. Öyle ki zaman zaman sahnede kimin hikâyesinin anlatıldığını unuttum.
Özellikle sahnenin dört bir yanına dağılmış o küçük dünyada, insanın kendisine bile söylemekten çekindiği şeylerin izlerini görmek çok sarsıcıydı. Bazı cümlelerin karşısında durup uzun uzun düşünmek, bazılarına ise sessizce hak vermek istedim.
Öykü’nün en çok hayran kaldığım yanı, kendi hikâyesini anlatırken başkalarının da kendilerine ait bir yer bulabilecekleri kadar geniş bir alan yaratabilmesiydi. Üstelik bunu böylesine doğal, cesur ve etkileyici bir oyunculukla yapması gerçekten çok kıymetli.
Salondan çıktığımda yalnızca güzel bir oyun izlemiş olmanın mutluluğunu değil, uzun zamandır kendime sormadığım bazı soruları da yanımda götürdüm.
Bahanelerinizi bir kenara bırakın ve Zuhal ile tanışmayı daha fazla ertelemeyin. Belki siz de hiç beklemediğiniz bir yerde, hiç beklemediğiniz bir cümlede kendi Zuhal’inize rastlarsınız.
Çünkü bazen bir başkasını tanımaya giderken, kendinizle karşılaşırsınız.
Bu güzel karşılaşma için teşekkürler Öykü Su Okur. ❤️
Zuhal / Kimse Yoksa Sen Kimsin