Das Das’taki prömiyerinde çok keyif alarak izledim. Bazı anları çok komikken, bazılarıysa hiç beklemediğim bir yerden dokundu. En sevdiğim tarafı da hiçbir şeyin fazla zorlanmış hissettirmemesiydi; ne mizahı ne de duygusu. Tek kişilik olmasına rağmen enerjisi ve temposu hiç düşmüyor. Çok keyifli ve gerçekten samimi bir akşamdı, iyi ki izlemişim.
Teşekkür Ederim Kızım, sahneye bir kadının kendi sesini bulma çabasını öyle incelikle taşıyor ki, izlerken hem kendi geçmişime hem de kadınların kuşaklar boyu taşıdığı yük ve cesarete yeniden baktım. Yasemin’in çocukluk anılarından ergenlik isyanlarına, aile bağlarından görünme–görülme mücadelesine uzanan yolculuğu; hem çok tanıdık hem de çok içten. Tek kişilik bir oyunda bu kadar güçlü bir duygu akışı yaratmak gerçekten büyük bir başarı. Oyuncunun sahnedeki varlığı, metnin samimiyeti ve ışık–hareket tasarımının hikayeyi destekleyişi beni çok etkiledi. Bir kadının kendi sesine ulaşma çabasını bu kadar sahici, bu kadar sıcak ve bu kadar kırılgan bir yerden anlatan işlere çok ihtiyacımız var. Canım Yağmur’u sahnede izlemek her zamanki gibi ayrıca gurur vericiydi, umarım daha çok kişi bu yolculuğa tanıklık eder.
Teşekkür Ederim Kızım / No27 Kolektif