Deneyiminizi arttırmak için sitemizde çerezleri kullanıyoruz. Devam ederek Gizlilik ve Çerez Politikamızı kabul etmektesiniz. Detaylı bilgi için tıklayınız.TAMAM
🎭PALAMUT ZAMANI, geçmişte sinema dünyasında bedel ödemiş bir kadınla (Nermin/Ayda Aksel), bugün dijital linçle köşeye sıkışmış genç bir oyuncuyu (Burcu/Alina Boz) aynı evde buluşturarak, iki farklı dönemin benzer yaralarını yan yana getiren bir oyun olmuş. Bu karşılaşma üzerinden sektörün değişen yüzüne rağmen kadınlar için değişmeyen kırılganlık alanları görünür kılınmaya çalışılmış.
🎭Metin, karakterler arasındaki dönüşümü oldukça hızlı ve sorunsuz kuruyor. Genç karakterin yaşadığı travma, kısa sürede yerini güvenli bir iyileşme çizgisine bırakıyor, bu da hikayenin dramatik gerilimini erkenden düşürüyor. Oysa iki kadının da kendi karanlık taraflarıyla daha fazla yüzleştiği, çatışmanın daha sert kurulduğu bir yapıyı tercih ederdim.
🎭Oyunun duygusal yükünü büyük ölçüde başrol performansı taşıyor. Yan karakterlerin işlevi ise daha çok hikayeyi ileri taşımakla sınırlı. Ağırlık neredeyse tamamen ana karakterin omuzlarında duruyor. Bu durum Ayda Aksel’in performansını daha da görünür kılıyor fakat aynı zamanda oyunun dramatik dengesini tek merkezli hale getiriyor.
🎭Dekor tasarımı ise oyunun en yaratıcı ve işlevsel alanlarından biri. Sahnenin alt katında güncel zaman akarken, üst katta geçmişe açılan bir alan kurulmuş. Üst bölümde kullanılan yarı saydam perde ve flu ışık, geçmiş sahnelerine bilinçli bir mesafe koyarak onları hem görünür hem de erişilmez kılıyor. Bu katmanlı mekan kullanımı, oyunun zamanlar arası geçişlerini sade ama etkili biçimde görünür kılıyor.
🎭Oyunun duygusal omurgasında, kadınlar arasında kurulan sessiz dayanışma ve kuşaklar arası vefa duygusunun işlenmesi pek kıymetli.
🎭Buna karşılık dramatik yapı, seyirciyi şaşırtan kırılmalar yerine tahmin edilebilir klişelere yaslanmış. Hikaye, risk alarak karakterleri rahatsız edici alanlara sürüklemektense, duygusal olarak güvenli bir hatta ilerlemeyi tercih ediyor. Bu tercih, oyunu izlenir ve akıcı kılıyor ama anlatının iz bırakma gücünü sınırlıyor.
🎭Sonuç olarak Palamut Zamanı, yaratıcı bir sahne tasarımına ve etkileyici bir başrol performansına sahip olmasına rağmen, anlatı düzeyinde daha cesur ve çatışmalı alanlara girmekten kaçınan bir oyun olarak kalmış. Seyirciyi içine alıyor ama sarsmıyor. Öyle ki oyundan çıktığımda aklımda kalan, hikayenin kendisinden çok, onu taşıyan oyunculuk ve sahne atmosferi oldu. Gidecek olan bu bilgilerle gitsin isterim.
Palamut Zamanı: “Para var, huzur var” cümlesinin tam olarak vücut bulmuş hali.Dekor desen pahalı, çift katlı mobilya standları gibi gösterişli; oyuncu desen izlemesi keyifli Ayda Aksel. “Elle tutulur iki şey: dekor ve Ayda Aksel.” Dramaturg değilim, tam olarak ifade edemeyebilirim ama oyunda hissettiğim, ifade edemediğim, tiyatro adına eksik olan bir şeyler olduğu. Tahmin edilebilen
bir son olmasındansa, “Orospu” kelimesinden sonra Leyla belinden çıkardığı silah ile yapımcının oğluna kurşunları yağdırır ve oracıkta can verir. Palamut Zamanı kana bulanır. Palu aşiretine bağlı olan yapımcının ailesi işin peşini bırakmaz. Palamut Zamanı üçlemesinin ikincisi, “Palamut Zamanı Kan Davası” başlar.
Palamut Zamanı / Most Production