Deneyiminizi arttırmak için sitemizde çerezleri kullanıyoruz. Devam ederek Gizlilik ve Çerez Politikamızı kabul etmektesiniz. Detaylı bilgi için tıklayınız.TAMAM
Bu oyun için 5 kez bilet alıp, 6. kez nihayet seyredebildim. Premier tarihinden itibaren çok büyük bir beklenti uyandırıyordu bende. Elbette Serdar Orçin’in bunda payı büyük. Bir oyunun sahneye koyulamayışı üzerine gelişen aksilikler, eksik dekor konu edilerek absürt bir mizah unsuru yakalanmaya çalışılmış ancak bazı seyirciler gibi komedi unsuru olarak benim de beklentimi karşılamadı. Dekor ve oyunculuklar çok başarılı, şehir tiyatrosunun özellikle son oyunlarda metin tercihleri tatmin etmiyor. Yine de tartışmaya ve gelişime açık bir konu. Çok fazla emek verilmiş. Sırf bu değerli oyuncuları canlı seyredebilmek için bile gitmeye değer. Emeği geçen herkesi kutlarım.
Akrobasi sınırında dolaşan hatta bazen o sınırları dahi zorlayan sahnelerde; oyunculuk gerçekten deli işi bir şey diyerek izledim oyunu. Bu nedenle performansların çoğunu beğendim. Metinsel olarak çok fazla beklentiniz olmasın. Espri ve komedi dozajı düşük aynı tarzda ve fazla tekrarla devam ediyor. İlk aksiliklerde hafif güldüğüm olsa da artık ne olacağını tahmin etmenize bile imkan
vermeden sürekli bir şey olması seyirci olarak beni yordu ve sıktı. Oyunculuklara eşlik eden dekor kullanımı dinamik bir destekçi hatta bir oyuncusu da dekor denilebilir oyunun. Çok emek harcandığı belli, bilet bulmanın imkansızlığına bakılırsa seyircide de bir karşılık bulmuş oyun ancak önceki yorumlara katılmamak elde değil. Böyle bir komedi bu devirde seyirci aklı ile alay etmek gibi artık. Selen Nur Sarıyar ve Berfu Aydoğan bekleneni veren oyuncular olarak sahnedeler. Onur Demircan ve Tarık Köksal'ı ayrıca tebrik etmek gerekebilir ama oyunun en büyük artısı rolünde döktüren Serdar Orçin. Serdar Bey'i sahnede farklı türdeki oyunlarda izledim ve umarım uzun yıllar izlemeye devam ederiz. Oyunculuklara 10 puan vermek isterim ancak bir bütün olarak oyunun yüksek puanları hak ettiği kanaatinde değilim. Oyunda emeği geçen tüm ekibe teşekkürler.
Haramiler’den sonra Yoldan Çıkan oyunu da izleyince artık şunu net olarak anladım: Benim tiyatrodaki komedi anlayışımla İstanbul Şehir Tiyatroları’nın komedi anlayışı pek uyuşmuyor. Açık hava tiyatrosunda oyun boyunca gerçekten çok gülen, kahkaha atan insanlar vardı. Bir ara ister istemez kendimden şüphe ettim. Bu kadar insan gülüyor da ben gülemiyorsam, herhalde mesele oyundan çok benim mizah
anlayışımla ilgilidir diye düşündüm. Sonuç olarak ben oyunu beğenmedim ve pek gülemedim. Ama bu defa “oyun kötüydü” demek yerine hakkını teslim edeyim: Seyircinin önemli bir bölümü gayet eğleniyordu. Demek ki İstanbul Şehir Tiyatroları’nın komedi dili bana hitap etmiyor. Emeklerine sağlık..
Afife / İstanbul Devlet Opera ve Balesi