Olcay. Sevim. Tarık. Zamanın hızına yetişemeyen bu üç karakter, hayatlarının ortasında aynı cümleyle karşılaşır: “Bir şeyler yerine oturmuyor.” Kendi hayatlarının öznesi olmak isteyen Olcay, Sevim ve Tarık; “Ben buna değerim” diyerek bir be
DEVAMInlik yolculuğuna çıkar. Ancak bu yolculuk ilerledikçe sorular büyür: Seçimler gerçekten bize mi aittir? İnsan kendini gerçekten yeniden doğurabilir mi? Yoksa özne, kurduğu nesnelerin içinde mi kaybolur? Birbirinden bağımsız gibi görünen hayatlar, aynı varoluş boşluğunda kesişir. Yalnızlık, arzu ve kontrol isteği giderek birbirine karışır. Tadım Kaçtı, modern bireyin kendini gerçekleştirme vaadi ile içsel kırılmaları arasındaki gerilimi traji-komik ve absürd bir sahne diliyle açığa çıkarır. Oyun, modern bireyin kendini yeniden kurma arzusunu ve bu arzunun sınırlarını sahne üzerinde sorgular.
DAHA AZ GÖSTER