“Bence ben dünyanın en işe yarar insanıyım. Ahlaklıyım, erdemliyim. Sonra çalışkanım… Annemi, ülkemi, arkadaşlarımı çok seviyorum. Babamı da sevmeye uğraşıyorum. Sırf öldü diye daha kolay olmuyor.”

2000’lerin Türkiyesi’nde bi
DEVAMIr labirentin içinde yürüyor. Çarpmadığı köşe kalmıyor:
OKUL! YURT DIŞI HAYALLERİ! İŞ, GÜÇ, PARA! OLMAYAN TUTKULAR! BOŞLUKTA YUVARLANMAK! SABAH AKŞAM LASSIE İZLEMEK! REALITY SHOWLAR! İKTİDAR!

Ama yalnız değil. Aramızdan biri ayağa kalkıyor, elinde bir kılavuz. Kalın kaplı, her şeyi çözecekmiş gibi duran… Kimi zaman yardım ediyor, kimi zaman tersini söylüyor, kimi zaman da bizi seyirci koltuğunda yakalıyor.

Seni Uzaktan Sevmek, iki ses arasında salınan; köşelere çarpa çarpa sevmenin, babaların gölgelerine “hayır” demenin ve yas tutmayı öğrenmenin oyunu.

Cenaze partimize hoş geldiniz.
DAHA AZ GÖSTER