Oyundan sonra bir süre kendime gelemedim. Salondan ayrılmış olsam da zihnim ve kalbim hâlâ o odadaydı. Bazı oyunlar vardır; izler, alkışlar ve hayatınıza kaldığınız yerden devam edersiniz. Bazılarıysa perde kapandıktan sonra asıl yolculuğunuza başlatır sizi. Çiçu, benim için tam da böyle bir oyundu. Hepimizin hayatında bir Çiçu var aslında. Bir de Çiçu görünümlü insanlar… Bazen bütün kalbimizle inandığımız, varlığına tutunduğumuz, bizi anladığını düşündüğümüz insanlar, bazen de yalnızlığımızı bastırmak için kendi içimizde yarattığımız suretler… İnsan, en çok da anlaşılmak istediği yerde yalnız kalıyor galiba. Oyun boyunca zaman zaman gülümsedim, zaman zaman boğazım düğümlendi. Bir insanın kendi dünyasında kurduğu umutların, hayallerin ve kırgınlıkların nasıl kocaman bir yaşama dönüşebildiğini gördüm. Belki de hepimiz, kimseye anlatamadığımız duygularımızla kendi çatı katlarımızda yaşıyoruz. Dışarıdan bakıldığında sıradan görünen hayatlarımızın içinde ne büyük fırtınalar kopuyor, kim bilir? Yunus Emre Berber, sahnede yalnızca bir karakteri canlandırmadın; hepimizin içinde bir yerlerde sakladığı, belki de yüzleşmekten kaçındığı duygulara dokundun. Emeğine, yüreğine, sahnedeki samimiyetine ve hikâyeye sonsuz teşekkürler. Dilerim Çiçu daha nice insanın kalbine dokunur, nice seyircinin zihninde yeni kapılar aralar.
ÇİÇU / YEB Tiyatro