Tiyatronun oyun halini iyi hissettiren örneklerden biriydi, seyirciyi zihinsel ve fiziksel olarak oyuna dahil etmeyi başardılar. Gerçeği söylemek üzerine fikrin özüne sadık ama Foucault‘dan daha anlaşılır bir anlatım var. Aynı zamanda fiziksel tiyatronun gerçeğin sertliğini hissettirmek için iyi bir seçim olduğunu düşündüm. Ancak oyun süresi biraz daha kısa olabilirdi, son 15 dakika oyunun geri kalanına göre, belki artık fikri yakaladığımız için, daha uzun geçti. Spoiler içeren bir küçük uyarı: Oyun girişinde birkaç dakika süren zifiri karanlığın bazı kişiler için yorucu olabileceğini düşünüyorum, hassasiyeti olanlar dikkat etmeli. Beni zorladı açıkcası ama kendimi dışarı atmadan sabredebildiğim için mutluyum. Oyuncuların emekleri için teşekkür ederim.
Nutkum tutuldu. Bu katarsis kuyusundan ne zaman çıkarım? Minnettarım. Teşekkürler... yaldızlı, forforlu teşekkürler...
Son yıllarda izlediğim en iyi yapım. Broadway'de müzikal izlediğimde gözyaşları içinde çıkmış ve "İnsanoğlu bu estetik ve performansta bir şeyi nasıl yapabilir" diye hayret etmiştim. Mon Yapım'ın Sidikli Kasabası, buna çok yakın hislerle buluşturdu beni. Senaryo zaten tamam, müzikler zaten ok... Ama Türk sanatçılarının katkısı ve yorumu ile Sidikli Kasabası şahlanmış. Yazarken bile tüylerim diken diken oluyor. Her şeyiyle ama her şeyiyle büyüleyici bir sahne. Çok teşekkür ediyorum; bize bu şöleni bu coşkuyla sundukları için...
Devlet Tiyatroları'nın 11 yıl önce sahnelediği aynı müzikalde bu ışık, bu kostüm, bu sahne olanakları olmadığı için Zorlu PSM'ye ve kostüm, ışık, ses emekçilerine de ayrıca teşekkür ediyorum.
Mühim not: Tiyatrolar sayfası, lütfen teknik sıkıntılarınıza el atınız. Yorum yazana dek çatladım. Android telefondayım. Sevgiler ⚘
Parrhesia 2 / Echoes Sahne