Aristophanes’in Lysistrata’sını çok güzel bir koreografiyle sahnelemişler; performanslarına bayıldım. Özellikle erkek karakterlerin karikatürize edilişi, eski komedya geleneğini yeniden hatırlatması açısından çok başarılıydı. Arasız bir oyun olmasına rağmen enerjileri bir an bile düşmedi. Sırf bu tempoyu ve enerjiyi baştan sona koruyabildikleri için bile ayakta alkışı hak ediyorlar. 🙏
Oyunun konusu duyurulurken yeterince detay verilmemişti; dolayısıyla doğrusu bambaşka bir beklentiyle gittim. En çok üzerinde durmak istediğim nokta şu: Oyun boyunca içimden, “İnşallah salonda taciz travması yaşamış biri yoktur,” diye geçirdim. Bilerek böyle bir oyuna gitmek başka, neyle karşılaşacağını bilmeden kendini bir anda böyle bir anlatının içinde bulmak başka. Bunun, benzer bir deneyim yaşamış biri için ne kadar zorlayıcı olabileceğini düşündüm.
Oyunculuklara gelince, eğer gerçekten bu deneyimi yaşamış iki kişinin yaşadıkları sahnede canlandırıldıysa başarılı bulabilirim. Aksi takdirde oyunculukları fazlasıyla ağdalı ve amatör buldum.
Açıkçası, bu oyunun turne oyunu olmasının tek nedeninin konusu olduğunu düşündüm.
Bir tiyatrosever olarak nadiren olumsuz eleştiri yaparım ama sanırım sloganist oyunlarla pek anlaşamıyorum. Bir meseleyi sahneye taşımakla, o meseleyi sanatsal olarak etkileyici bir biçimde anlatmak arasında önemli bir fark olduğuna inanıyorum.
Lysistrata / İstanbul Devlet Tiyatrosu