“BU ÇOK FAZLA” DEDİM. ÇÜNKÜ SENİ GÖRMEDEN ÖLEMEZDİM:

Her şey 1875’te, bir doktorun elindeki o cam şişeyle başladı. Ve o cam şişe, tarihin belki en kusursuz prangasını icat etti: Eroin. İnce kırmızı bir kurdele gibi solüsyonun
DEVAMI içine karışan o ilk kan, sadece bir hastanın damarına sızmadı; bir sistemin, koca bir halkı uyutmak için kullanacağı, “vazgeçişin dayanılmaz ihtişamını” müjdeledi.

Yıl 1981. İngiltere sokaklarında barut ve ter kokusu var. Polis arabaları ters dönmüş, vitrinler şangırdayarak yerle bir oluyor. Mahalleli Manchester City bir üst lige çıkmış gibi delice dans ediyor. Ama bu bir zafer şarkısı değil. Sokaklarda polis tacizi, mahallelerde işsizlik var. Devlet şiddeti gençleri nefessiz bırakıyor. İşte kahramanlarımız Neil ve Mandy de baskılarla kurban edilmiş bu kuşağın bir enkazı.

Bu enkazın ortasında hayatta kalmak için birbirlerinden güç alıyorlar. Temiz bir sayfa açmak adına her yolu deniyorlar, normal bir hayatın hayalini kuruyorlar. Fakat bu çaba, içine çekildikleri devasa sarmalı kırmaya yetmiyor. Biz diyoruz ki: “Onları bu çıkmaz sokakta birer kurbana dönüştüren şey kişisel tercihleri değil. Bu hikaye o kadar da kişisel olamaz. Bu korkunç bağımlılığın esas sebebi sistemin dayattığı bir çıkışsızlıktır.” Ve seyircilerimize soruyoruz: Peki böyle bir hikayeye gülebilmeyi nasıl başaracağız?

“Bazı Kötü Alışkanlıkların Politik Tarihi” adıyla çevirdiğimiz oyunumuz, Ara Sahne ve Mundial Yapım ortaklığıyla Türkiye’de ilk kez sahneye taşınıyor. Ed Edwards’ın bu zekice yazılmış metni; hem içimizi acıtan bir dram, hem de kahkahalar attıran keskin bir komedi. Bir yanda kendini İsa Peygamber sanıp çırılçıplak koşan Neil; diğer yanda topuklu ayakkabılarından vazgeçmektense altına işemeyi tercih eden Mandy. Bir yanda kanımıza karışan Thatcher Kahverengisi, diğer yanda yanda “çelik gökdelenler ve parlak plazalar uğruna feda edilen” bir kuşak…

Bu sadece bir aşk hikayesi değil; bu oyun, her şeye rağmen hâlâ “İyi bir çocuktum ben”
diyebilenlerin sarsıcı kabaresi.
DAHA AZ GÖSTER