Bir ev neyi hatırlar? İçinde büyüyen çocukların sessizliğini mi, yarım kalmış vedaları mı, yoksa asla kaçıp kurtulamayacağımız o ortak mirası mı?
Bazı evler yalnızca geçmişi saklamaz. Geçmişin kendisine dönüşür.
İçeride, yılla
DEVAMIrca kilitli kalmış çekmecelerin, rafa kaldırılmış yüzleşmelerin ve zamanı bükerek ayakta kalmaya çalışan zihinlerin sessiz bir savaşı var. On yedi yıllık yokluklar, bedene kazınmış ve asla geçmeyen kronik ağrılar, bir tapu devriyle silinip atılacağı sanılan köklü miraslar... Hepsi aynı kapının ardında...
Bazı kapılar sadece içeri girmek için değil; bir daha asla aynı kişi olarak dışarı çıkmamak üzere aralanır. Kimse geçmişinden gerçekten kaçamaz; sadece uzağa gittiğini sanır.
Bırakıp gittiğiniz bir eve yıllar sonra döndüğünüzde, sizi kapıda ilk karşılayan şey kendi yalanlarınızdır.
DAHA AZ GÖSTER