Eugène Ionesco’nun Macbett adlı oyunu, Shakespeare’in Macbeth’ini absürd bir perspektiften yeniden kurarak iktidar hırsının, totaliter rejimlerin ve şiddetin döngüsel doğasının grotesk bir eleştirisini sunar. Oyunda görünürde adil olan faka
DEVAMIt aslında baskıcı bir yönetim sürdüren Macbett’in ülkesinde isyanları bastırarak krala sadakat gösterir; ancak bu sadakat hiçbir anlam taşımaz. Kehanetleriyle Macbett’in hırsını ateşleyen iki kadın figür, onu iktidar arzusunun içine çeker. Macbett kralı öldürerek tahta geçer, fakat iktidara gelir gelmez önceki yöneticiden daha zalim bir tirana dönüşür; vergileri artırır, baskıyı yoğunlaştırır ve korku üretir. Ionesco’nun absürd evreninde iktidar değişse de zulüm değişmez; oyun, Macbett’in bu kez “Büyük Macbett” tarafından devrilmesiyle son bulur ve böylece şiddetin, hırsın ve tiranlığın sürekli kendini yeniden üreten bir döngü olduğu vurgulanır.
DAHA AZ GÖSTER