Bir kedi ölür. Bir ada karışır. Ve bütün dünya siyah-beyaza döner.

Bir kedi için ne kadar ileri gidebilirsiniz?

Peki ya o kedinin sahibi, en acımasız insanlardan biriyse?

2003 Laurence Olivier En
DEVAMI İyi Yeni Komedi Ödülü’nün sahibi Martin McDonagh’ın Inishmorelu Yüzbaşı’sı, şiddetin, fanatizmin, sadakatin ve intikamın sınırlarını paramparça eden, kahkaha ile dehşet arasındaki mesafeyi ortadan kaldıran bir kara komedi.

İrlanda’nın küçük Inishmore adasında sıradan bir gün, bir kedinin ölümüyle geri dönülmez bir kâbusa dönüşür. Silahlı bir örgütün acımasız üyesi Padraic’in dünyada en çok sevdiği varlık kedisi Thomas’tır. Kedisine bir şey olduğunu öğrendiğinde adaya geri döner. Artık herkes şüphelidir. Herkesin sakladığı bir şey vardır. Ve kimse bu hikâyeden kolayca kurtulamayacaktır.

Ancak bu Inishmore, alışıldık bir Inishmore değil.

Yazar, yenilikçi sahneleme anlayışıyla öne çıkan ve ödüllü yönetmen Volkan Ateş Gündüz’ün yönetimindeki Inishmorelu Yüzbaşı, bütün renklerinden arındırılmış, siyahın, beyazın ve grinin hâkim olduğu monokrom bir sahne evreninde hayat buluyor.

Sanki eski bir siyah-beyaz filmin içine düşmüş gibiyiz. Kostümler, sahne tasarımı, ışık, aksesuarlar ve oyuncuların görsel dünyası aynı estetik dilin parçalarına dönüşüyor. Rengin yokluğunda yüzler, bedenler, gölgeler ve çatışmalar çok daha keskin bir biçimde öne çıkıyor.

Sahnede renkler yok. Ama öfke var. Aşk var. Korku var. Ve insanın kendi haklılığına duyduğu o ürkütücü inanç var.
McDonagh’ın keskin mizahı, bu siyah-beyaz evrende yeni bir görsel yorum kazanıyor. Seyirci kimi zaman kahkahasını tutamazken kimi zaman da az önce güldüğü şeyin dehşetiyle yüzleşiyor.

Çünkü bu hikâyede herkes kendince haklı. Ve hiç kimse masum değil.

Yedi oyuncunun performansıyla sahneye taşınan Inishmorelu Yüzbaşı, tiyatronun canlı enerjisini sinematografik bir görsel anlatımla buluşturuyor.

Bir kedi. Bir ada. Sayısız hesaplaşma.

Inishmore’a hoş geldiniz.
Kedilere dokunmayın.
DAHA AZ GÖSTER