Hayat kocaman bir yapboz gibi. Ama öyle büyük ki yaşarken, o minicik parçaları, anları, insanları toplarken tamamlamaya çalıştığımız resmin ne olduğuna, neye benzediğine, biz yalnızca bir çerçeve içinde duvarlarda asılı kaldığımızda bakanla
DEVAMIrı nasıl duygulara sürükleyeceğimize dair hiçbir fikrimiz yok. Neşe mi vereceğiz o koca ömrü kuş bakışı görenlere, hüzün mü? Bir renk cümbüşü mü olacağız, kapkaranlık bir çukur mu?

Ben resmimin neye benzeyeceğini bilmiyorum. Ama bakanın ilk göreceği şeyin, sonbahar renkleri arasında bir gökkuşağı olmasını umuyorum.
DAHA AZ GÖSTER