Çağdaş dansın özgün, yenilikçi ve multidisipliner isimlerinden Tuğçe Ulugün Tuna, sanatsal pratiğini felsefi ve biyolojik bir yüzleşme alanına taşıdığı solo performansı “Gümüşbalığı ya da PALİMPSEST BEDEN” ile izleyiciyi kinestetik arkeoloj
DEVAMIinin ve somatik dönüşümün sarsıcı sınırlarında bir deneyime davet ediyor.

Tıbbi bir krizin ve tedavi sürecinin ardından kendi bedenini bir kinestetik arkeoloji alanına dönüştürmeyi seçen sanatçı; konsept, koreografi, metin, kostüm, ses ve videoları bütüncül bir yaklaşımla üretmiş, yanı sıra icra ettiği koreografi içerisinde tanıklarıyla tat, koku ve mesafe üzerinden etkileşimsel bir anlatım stratejisi oluşturmuştur.

Tuğçe Ulugün Tuna için beden; biyolojik bir yapı olmaktan öte, zamanın, travmanın, şifanın ve hareketin iz bıraktığı kesintisiz bir süreçtir. Dansçının bedeni bir palimpsest’tir.

Dans sanatçısı, tıbbi bir krizin ardından bedenini zamanın ve boşluğun süzgecinden geçirerek onu kinestetik bir arkeoloji alanına dönüştürmeyi seçiyor. “Saat 11 hizası”, bu performansta sadece medikal bir yönü değil, kemoterapinin yarattığı yıkım ile yenilenen hafızanın kesiştiği koordinatı temsil ediyor.

“Atherina” ise Tuna’nın bedeninde tespit edilen neoplastik bir gümüş balığıdır. Bedenin eski “yazılımını” silmeye çalışan tedavi sürecinin ardından sanatçı, deneyimin bıraktığı izleri, eksilmeleri ve yankıları bedeninin ve hareketinin yeni hafızası olarak kabul ederek beden coğrafyasını yeniliyor.

Sanatçı, dahil olduğu her koreografinin bedeninin palimpsest yapısında yeni bir katman; her dans edişinin ise bu katmanlar arasında yapılan ontolojik bir inşa olduğunu savunuyor.

Tuna, hareketin yeni hafızasını inşa ettiği bu sarsıcı yapıtın özünü şu sözlerle özetliyor:

“Ben bir sonuç değil, sürecim. Zamanı en iyi taşıma aracı bedenimdir.”
DAHA AZ GÖSTER