Yurdundan ayrı bir insanla kökünden çekilmiş bir diş nasıl da birbirine benziyor. Bir duvar ötemizde ya da bir alt katımızda -çok uzakta değil yani- ne olup bittiğini bilmeden geçiriyoruz günlerimizi. Onları görmeden, hissetmeden akıp giden
DEVAMI hayatlarımız nerede kesişecek? Yaşarken bulamazsak o yolları, ne zaman bulacağız herhangi bir derdin devasını? Belki mezarlardan dolup taşan sessizliğin içinde, kayıt tutan bedenlerin hesaplaşmaları vardır, kim bilir.

Keşke ağustos böceklerine şarkı söyleyip dans edecekleri bir hayatın mümkün olduğunu söyleyebilsek. Hiç değilse şarkılarını duyabilsek.

Oyunun parçalı yapısı, nakış gibi işlenen odak noktasını; kız kardeşini arayan Küçük Çinli’nin sızlayan dişinde umursamazlık, metafetişzm ve çaresizlikle buluşturarak sunuyor bizlere.
DAHA AZ GÖSTER